Beyler, benimle aynı durumda olan muhakkak vardır, ne yapacağız böyle?

Okul bitti, askerlik bitti. İş güç kovalıyorum, kendi mesleğimden bulmayı geçtim, başka işlerde bile artık torpil tanıdık olması lazım ki doğru düzgün iş bulmak için. Ailenin sorumluluğu üstümde. Yaş 27 oldu. Hala iş güç arıyorum. Akranlarımız aile kurdu, sevdikleriyle yaşıyorlar. Biz daha birine sevdiğimizi söyleyemiyoruz. Dışarı çıkamıyoruz cebimizde para yok. Keza olsa da dışarıya çıkana kadar evin ihtiyaçlarına gidiyor olan da. Hadi rastgele çıktık falan. Birini de beğendik, tanıştık ettik. Konu bir şekilde işe geliyor. İş yok, güç yok, kimle konuşsak burun kıvırıyor. Hanımefendilerin keyiflerini yapamayacağız, yaşam standardlarını sağlayamayacağız diye. Aramızdaki tek fark babalarının, dayılarının bir yerlerde tanıdıkları olması. Hatta bir çoğu çalışmaya tenezzül bile etmiyor, baba parası yiyorlar. Sevdiğimiz insanları da böyle böyle başkalarına kaybediyoruz. Dışarıya bakıyorum herkesin hayatı gıcırında, bu değirmenin suyu nereden geliyor anlamıyorum, herkes mekanlarda takılıyor, sevgilisiyle geziyor. Biz 3 arkadaş arada buluşalım diyoruz. Onda da parkta bir yerde çekirdek kola yapabiliyoruz en fazla. Ben anlamıyorum, bu hayat bir bize mi böyle zahmetli? Herkes gıcırında yaşarken bir biz mi hayallerimizden ödün verdik imkanıkız yok diye?
Beyler, benimle aynı durumda olan muhakkak vardır, ne yapacağız böyle?
Cevapla