Bir ailenin çocuğunu takdir etmesi bu kadar zor mu (detay)?

Hayatım boyunca eleştirilmekten nefret ettim. Ailemden takdir görmedim hep köstek oldular. Defalarca kez üniversite kazandım bir tanesi hariç diğerlerine göndermediler ve her kazanmamda sevinmediler. Annem ve babam okunanı aşırı isteyen insanlardır ama uzak ve istedikleri bölüm değil diye mutsuz oldular hep. Ben üniversiteyi kazandığımda hep tek başıma sevindim benimle sadece arkadaşlarım sevinmiştir. Bir sarılıp mutlu olmak asla yok ailemde. Cenaze havası hep evde olurdu. Ve bilirsiniz böyle ailelerden iki farklı çocuk çıkar ya saf olur bir şeyden anlamaz hep ailesi yönetir boyun eğer ya tam tersi asi hırslı dediğim dedik olur. Şükürler olsun ben 2. Oldum ailemin istediği insanla alakam yok. Çok güçlü bir karakterim var ailemin yaptıklarından olsun diğer insanlardan yana olsun. Ama bende bazı etkileri kaldı tabi. Mesela eleştirilmekten nefret ederim burç olarakta yaşadıklarımdan dolayı da. Bayadır depresyona ilk defa girmiştim dışarı çıkmıyordum çok mutsuzdum. Yeni yeni çıkmaya başladım kendimi mutlu edecek aktiviteler bulmaya çalışıyorum. Spora gitcem ayrıca Keman ya da gitar da çalmak istiyorum. Çocukluğumda yaptırmadıkları şeyi şimdi yapmak istiyorum. Buna da laf diyor annem babamın haberi yok. Neden bir yaptığıma da sevinmiyorsun neden kızım hayata tekrar katılıyor diyip destek olup mutlu olmuyorsun diyorum. Bu mutlu olunacak bir şey değil gereksiz başka bir şey bul hem baban sevmez onları diyor. Babam çalmayacak ki ben çalcam. Sürekli kavgadan yaptıklarımın eleştirilmesinden nefret ettim. İnsanlara karşı çok sert ve dediğim dedik bir insanım ve saygı benim için her şeyden önde gelir. Ailemin sürekli sevdiğim şeyleri sevmemesi takdir etmemesi beni delirtiyor. Millet çocuğu ne yaparsa yapsın yanında oluyor destek veriyor benimkiler kendinden soğutuyor evden uzaklaştırıyor hareketleriyle siz ne düşünüyorsunuz bu konu hakkında?

Bir ailenin çocuğunu takdir etmesi bu kadar zor mu (detay)?
Cevapla