Ailem acılmamı istemiyor. Kapalı olmak istemiyorum artık. Ne yapmalıyım?

Öncelikle sizin için kolaylıklar diliyorum. İkilemde kalmak... Allah yar ve yardımcınız olsun bu konuda (bunu sadece kendi inancımla en içten dua ve yardım etmek için söylüyorumm yoksa yorumlarda Allah'a inanmadığınızı söylemişsiniz, kötü bi maksat olmadığını belirteyim). İnsan olmamızın ve bu dünyada olmamızın asıl amacı bu ikilemde kalmak ve tercih yapmak. Bu her konu için geçerli. Bizler tercih yaparız ve bir yol seçeriz kendimize , şartlarımıza en uygun yolu... Ancak bazen bizler kendi irademizle kendi faydamıza seçimler yaptığımızı sanarken aslında irademiz dışı şeylerin etkisiyle yapıyor olabiliriz farkında bile olmadan. Bunu da özgürlük sanarız. İradeyi yöneten kısım vücutta şuurdur (bilinç) yani cerebrum denilen üst beyin kısmı; nefis, hazlar , hormonsal istekler , ego gibi oluşumlar ise alt beyin ve beyin sapından yönetilir Yani cerebellum , amigdala , medulla oblangata gibi. Yani nefis şuuraltı (bilinçaltı) kısımdan ve hormonları düzenleyen otonom kısımdan oluşur. Ne yapmalıyım sorusuna verebileceğim cevap ise bilinçli karar vermek için uzun uzun düşünmek hem de kağıt kalem alarak tek tek... Ben bunu neden istiyorum , neden istemiyorum, beni rahatsız eden ya da diğer tarafta cezbeden şeyler ne diye tek tek yazmanız... Ve bunu yalnız başınıza yapın gerekiyorsa saatlerce, günlerce yazın çizin düşünün ama kendinizle yüzleşin. Çünkü bizler ilk olarak Anne babamızın Tanrısına iman ederiz bebekken , hem anne baba hem de onların inançları davranışları özellikle üç yaşına kadar bizim ilahımız gibidir. Ve bu kısım bilinçaltına (cerebellum) işlenir. Yani anne babayla olan bu ilişkilerimiz ve onların inançları bizim süzgecimizde nefsimizi oluşturur. Ergenlikten sonra şuur yani bilinç daha aktif çalışınca anne babamızın o yanlış tavırlarını inanç konusunda hatalarını görünce bu sefer geçmişten gelen öğrenilmiş nefis ve şimdi akleden irade birbiriyle çatışır. Ve bazen basit mantık olarak ; annem babam müslüman olduğunu söylüyordu ama şöyle şöyle yapıyorlardı gibi , öyleyse onlar müslümansa onların Allah'ı onlara bunu yaptırıyorsa ben bunların hiçbiri değilim, der kişi içten içe. Ama bunun kendisi bile farkında değildir. Esasında Allah'a inanmıyor değil; kişi anne babasıyla çatışıyor , onların ahlakçılık anlayışlarıyla çatışıyor, cevizin özünün görülmeyip kabuğuna odaklanılması mantığıyla kişi çatışıyordur. Ancak bunu kendisi bile farkında olmayabilir. La ilahe illallah olabilmek için zaten önce la ilahe (tanrı yoktur) diyebilmek ve yanlış inançları reddebilmek gerekir. Sonra illallah (yalnızca Allah vardır) diyebilmek için. Bu süreç insan olmamızın sürecidir. Hepimiz böyle süreçlerden ikilemlerden geçiyoruz. Ama düşünmemiz gereken tercih yaparken gerçekten irademizle (cerebrumla mı) kadar veriyoruz yoksa bilinçaltımız ve nefsimizle mi? Gerçekten biz Allah'a mı inanmıyoruz , Allah'ı ve onun emriyle mi çatışıyoruz yoksa Anna babayla toplumla ve onların dayatmalarıyla mı?

(Yazım biraz uzun oldu kusuruma bakmayın :)... Umarım sizin için her şeyin en güzeli en iyisi olur)