Ailemi istemiyorum ne yapmalıyım?

Uzak durduğumda daha özgüvenli, daha mutlu hissediyorum. Bir şeyleri başarabilirmişim gibi. Ama onlarlayken her anımda acı, mutsuzluk ve kaygı hissediyorum. Özlemiyorum, sevmiyorum da. Ama herkese duyduğum bir merhamet var içimde. Ayrı eve çıktım üniversite sebebiyle ama yine de kurtulamıyorum. Ben gitmesem bayramda buraya geleceklerini söylüyorlar. İstemiyorum ve özlemedim desem de hala devam ediyorlar. Beni depresyona sokan en büyük sebep ailemdir zaten. Uygulanan psikolojik ve fiziksel şiddetin yanında, bir annenin bir kızını her anlamda dış görünüşüyle eleştirmesi. Okuduğum bölümden, tavrıma, düşüncelerime kadar bir gram saygısı olmayışı. Üstelik her şeyi şiddetle yani birine dovdürerek çözebileceğini düşünmesi çok iğrenç. Ben daha ne yapmalıyım onların yanına gitmemek için bilmiyorum.

Biliyorum. Elimden geldiğince en kısa sürede işimi elime almak istiyorum. Tabiki de kimse kimsenin umrunda değil. İnsana saygı göstermeyi, sevmeyi, annelik yapmayı dahi bilmiyorlar. Benim vücudumun hakkında asla haddine olmayan kararları kendileri veriyorlar. İğrenç. Ben böyle birisi değilim, onların hep tam tersi oldum. Gitmek istememin bir diğer sebebi beni orada kapalı tuttular aylarca, daha yeni gelebildim. Burada bir evim vardı zaten, ama gitmeme izin vermediler, tekrar aynısı olmasından korkuyorum. Gitmemem için eve mi kapatılmadım, dayak mı yemedim. Belki okullar açılmaz, yine beni eve kitlerler. Bunun yaşanmasını istemiyorum. İngiliz dili ve edebiyatı okuyorum formasyonla birlikte öğretmenlik, çevirmenlik, akademisyenlik yapabilirim. Almancam da var ingilizcem de.

Annem babam ayri annem abimle kalıyor. Tüm masraflarımı babam karşılıyor. Annemin ayda 100tl bile verdiği yok. 3 ayda bir yalvar yakar çok sıkışırsam anca onu da zaten hep yüzüme vuruyor. İzmirde yaşıyorum. Ben gitmek istemiyorum ama ben gitmezsem onlar gelecek. Son dakikaya kadar gelmeyeceğimi söylememem gerek. Bayram anlayışım hiç yok zaten. Geçmişte de olmadı, bize bunu hiç yaşatmadılar. Beni sürekli kilomla yargılarlardı 170 boyunca 64 kiloydum hala kilo vermem gerektiği söylenirdi anoreksiya oldum, sonra 70e çıktım o kadar kötü hissettirdiler ki 102 kiloydum 1 ay önce şu an 90 kiloyum çok mutluyum, saglıklı beslenip düzenli sporumu yapıyorum. Devam ettiriyorum. Ne zaman onlardan uzaklaşıyorum hayat enerjim yerine geliyor.

Çok teşekkür ederim benim için yazdığın her harf için😊

Emekli, maaşı malı mülkü var. Ama hep. oğluna kredi çekmekle, iş kurmakla meşgul. Bütün parası, maaşı her şeyi ona gidiyor zaten. Ağır depresyon ilaçları kullanıyor, tedavi görmüyor. Sürekli ağlıyor. bir öyle bir böyle zaten. Annem de ailesiyle hiç anlaşamazmış, annesi de hep abilerine onu dövdürür hiç sevmezmiş onu. Para vermezmiş, dalga geçermiş. Birebir aynısının acısını sanırım benden çıkarıyor.

Aslında teşekkür ederim ona nasıl bir insan veya anne olmamamı gösterdiği için. Eğer bu kadar toksik bir ailede yetişmeseydim kendimi bu kadar geliştiremezdim.