Ailem beni istemiyor, ne yapmalıyım?

Çocukluğum boyunca çok kaygılı, özgüvensiz ve depresiftim. Bunun sebebi katı prensipleri olan ailemden ötürüydü. Asla sesimi çıkaramazdım, hocalardan sözlü ve fiziki şiddet yerdim sırf sesim kısık çıktığı için (Sadece 7 yaşındaydım). İlkokulda okuldan almayı unuturlardı beni, öğlenciydim. Akşam gelirdim, başka annelerin gizlice arkasına saklanıp yoldan geçerdim. Büyüdüm ve daha fazla kural ve sorumluluk bindi tabii ki. Ailem fazlasıyla muhafazakâr ve bağnaz bir kafaya sahip insanlar ve ben asla bu kafaya sahip bir insan değilim. Kendine aşırı öz saygısı olan ve özgürlüğüne düşkün bir insanım. Şimdi büyüdüm ve genç kız oldum. Geçen sosyal hizmetlere şikâyet ettim çünkü ev hapsine aldılar. Aslında senelerce böyleydi, okul dışında arkadaşlarımı senede bir iki kere görebildim sadece. Bu da canıma tak ettirdi hâliyle. Her gün dört duvar arasında psikolojim bozuldu. Kendimi aç bırakıp zarar vermeye başladım. Kendimi kusturuyordum, fazla doz da ilaç almaya başladım ve 40 kiloya yakın kilo verdim. Vücumda ki derin çizik ve morlukları görürlerdi, ama bir şey demezlerdi. Bu kadar zarar beni mahvetti. Bu arada sosyal hizmetlere gittik, sözde ailemle. Teker teker konuştu hepimizle. Annem beni almaları için yalvarmış, sonra da öncelikleri olan çocuklar olduğu için bana gelip "Kurum bile istemiyor seni." Dedi. Önüme valiz fırlattı, hadi ordan ol defol diye hırpaladı beni. Babam zaten ilk karım sonra çocuklarım der, gitmek istiyorsan git dedi. Umrunda bile olmadım yani. Kalabilir miyim diye ağladım, çünkü korkuyordum. Akbil bile nasıl alınır bilmem ben. Hayatım duvarlar arasında geçti. Ama istenmiyorum, gitmek zorundayım. Seneye ya üniversite yurduna gideceğim ya da kadın sığınma evine. Sizce ne yapmalıyım? Lütfen bana yardımcı olun, çok yalnızım. Beni akıl verip yönlendirecek bir abim ya da ablam olmadı. Sizlere çok ihtiyacım var. Buraya kadar okuyup değerli zamanınızı harcadığınız için çok teşekkür ederim. Canınızın sağlığı olsun her daim önemli olan. İyi günler 🙏