Örtünmek istemiyorum ve ailem kabullenemiyor, ne yapacağım?

Sen epey benmişsin. Ben de bir şeyler yazmadan önce kendin olma mücadelen için tebrik etmek istedim. Biz de açılmanın onlar için ne kadar yanlış olduğunun farkındayız ama kapanırken kimse "neden" kapandın diye sorup irdelemedi. Bilinçsiz bir şekilde kapandığımız için içselleştiremedik ve soğuduk. Bu soğukluğu uzatmamak ve kendimizi daha da uzaklaştırmadan açılmak istediğimizi kabul etmek yerine suçu diğer aile üyelerinde veya dış etkenlerde arıyorlar. Bilmiyorlar ki kapandığımız ilk günden beri rahatsızız. Taviz tavizi doĝurur lafını çok duymuşsundur. Oysa içimizde o kadar şey doğmuş ki , kapalı kalınca bunların da yok olacağını zannediyorlar. Şahsen ben dışarıdan bakınca örtülüyüm ama biri benimle konuştuğu zaman neyin ne olduğunu çok rahat anlayabiliyor. Ben de bu çatişmadan rahatsızım işte. Kendime ve insanlara karşı ikiyüzlü davranmaktan hatta en önemlisi de baş örtüyü taktığım her gün küfre girdiğim için Allah'ı kızdırmaktan rahatsızım. Eğer ilk söylediğimde bana tamam deselerdi ben bu kadar uzaklaşmayacaktım. Bu bir yıl içinde kaç defa dinden cıktım ama başımı açamadım, var mı böyle bir tezatlık? Mesela dinden çıksam sorun yok ama başımı asla açtirmak istemiyorlar. O kadar gelenekselleşmiş bir şekilde yaşıyorlar ki... Evladım da olsan ben karşındayım, siler atarım. Git ve ismini değiştir dedi. O kadar laflar saydı ki hatırlamıyorum bile. Bu bize açtıkları savaşın yaklaştırmak yerine uzaklaştırdığını anlamıyorlar. Benim de kararım kesin. Allah'a bağlılık hissediyorum, yıllardır da böyleydi. Benim düşüncelerim açılınca da aynı olacak, bir gün zorla kapanırsam da.

Çünkü her şeyi değiştirebilirler ama kafamızın içindekini ve niyetimizi değiştiremezler. Asıl olan da bizim niyetimiz zaten, biz bunu ibadetten değil baskıdan yapıyoruz. Bir kere niyet bu değil. Sevabının olduğuna inancım da zayıf. Soran olunca dinsizim diyorum yorulduğumdan, aslında dinsiz değilim ama birilerinin yanlış din ögretilerinden doğan saçma düsuncelerini dinlemek istemiyorum. Yozlaşmış bir din yaşıyor , farklı olanı linçliyorlar. O yüzden her kimsen, ben seni tanısaydım. Sen olarak severdim ve bir gün evlenirsen çocuklarına ailenin sana davrandığı gibi davranmagacağını bildiğim için seninle gurur duyuyorum. Yapabilsek de yapamasak da... Kendimiz olma mücadelemizi sadece baş örtüye değil, yozlaşmış bütün insanlara veriyoruz. Herkes bu çabamızı baş örtüye ya da Allah'a karşı veriyoruz sansa da bence birbirini en iyi anlayabilecek insan şu an denk geldi.

İlk cümlen.. kendim olmak, evet bunun için. İnsanlara olmadığım biri gibi görünmek çok ağır geliyor, insanları geçtim ben rahatsız oluyorum bir kere. Bu ben değilim. Derdim açılıp saçılmak da değil. Açık olsaydım ailemle giyim konusunda sorunumuz olmazdı muhtemelen. Bir saç ya, saç. Neden bu kadar sorun ediliyor. Evet emir olabilir ama zorla olmuyor bir anlasalar keşke şunu. Allah’la benim arama giremezler sonuçta. İstediğin kadar baskı yap, önemli olan benim niyetim ve kalbimden geçen..

Kesinlikle kimse neden kapandın diye sormadı, ama neden açıldın diye çok soran olacak. Biliyor musun bunu sorsalar diye içimden geçiriyordum, dedim ki ben kapanmadım ki? Bu tercihi ben yapmadım, hatta bana hiç sorulmadı. Kızım sen bunu istiyor musun denmedi asla.. aksine sen bunu yap da nasıl yaparsan yap şeklinde davranıldı.

Ya gerçekten aynısı... Bu durumu bana bıraksalardı ben Eminim ki bir gün kendi isteğimle kapanırdım. Ama neyi baskıyla, zorla yaptıysam ondan soğudum. Hem de öyle böyle değil. Artık beni bir salsınlar istiyorum ya. Artık ne yaparsam yapayım kendi isteğimle olsun istiyorum. Değerli olan da budur zaten.

Ahh bir nokta daha, ben kendimi iki yüzlü olarak tanımlıyorum. Çünkü babam yokken mesela,( gerçi evde olsa bile yapıyorum) balkona saçım açık çıkabiliyorum. Çünkü zaten örtüyü din için yapmıyorum. Babama gösteriş bu yani, amaç onu memnun etmek. Ya da ne bileyim dışardan bakan insanlar benim dini hassasiyetim olduğundan dolayı kapalı olduğumu sanıyorlardır ama öyle değil.

Sevap kısmında, kendi adıma konuşuyorum. Kesinlikle sevabı olduğunu düşünmüyorum, asla. Belki sonuç itibariyle kapalı olduğu için, günah yazılmıyordur o da belki yani. Ama sevabı olduğunu düşünmüyorum. Çünkü ameller niyetlere göredir. Bu bence nötr bir durum sevap günah açısından. Ayrıca mesela namaz kılarlar insanlar ve acaba kabul oluyor mudur diye düşünürler bazen. İnsan eğer elinden geleni yapıp, özen göstererek dikkatli bir şekilde bunu yerine getiriyorsa gerisi Allah’a emanet zaten. Ama düşünsene namazı gösteriş için ya da bir başkasının baskısıyla yaptığını? Daha en başında, niyet kısmında sıkıntı var bu ibadetin. Kabul olur mu sence bu, sevabı var mıdır
Bununla ilgili bir ayet bile var, namazı gösteriş için kılanlara dair. Örtü de aynı şekilde, ben bundan yola çıkarak sevap kazandığımı düşünmüyorum. Bir başkası içinse anlamı yok zaten.

burada soru kısmında bir arattım da meğer yalnız değilmişim dedim, benim gibi aynı durumu yaşayan birçok insan olduğunu gördüm ve inanır mısın şu son cümlelerin bana o kadar tesir etti ki gözyaşlarımı tutamadım. Ben artık gerçekten bu duruma dayanamıyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum, çaresizim. Babamın bana olan düşünceleri değişmesin diye, memnun olsun, kızmasın, tartışmayalım ve üzülmesin diye ben kendimi mahvettim. Karşısına çıkıp konuşamadığım için bir kağıda yazsam onu versem mi diye düşündüm. Bugün bir şeyler yazmaya çalıştım. Güya kısa tutacaktım ama 2.5 sayfa boyunca yazdım. Yazarken de tutamadım kendimi ve istemsizce hüngür hüngür ağladım. Bu durumu yaşarken hep aklıma geliyor. Sen bizden daha iyi aileyi nerde bulacaksın demeleri
İyi aile bu mu gerçekten
O kadar zor bir durum ki sadece yaşayan anlar
O yüzden o son dediğin de hep gelir aklıma, benim çocuğum olsa asla böyle bir durumda olmasını istemezdim. Ama onlar ise hala biz sana bunu göstermek, yaptırmak zorundaydık. Pişman değiliz diyorlar. Çocuğunun psikolojisinden, ruhsal durumundan, gözyaşlarından haberin var mı acaba...

Senin gibi biriyle karşılaştığım için çok mutlu oldum, ben de seni tebrik ediyorum çünkü birebir aynı şeyleri yaşadığımızı düşünüyorum ve sen de farkındasın, bilincindesin. Eski nesil anlamıyor, anlamayacak da ama biz ve bizden sonraki nesiller, anne baba olsalar dahi umuyorum ki çocuklarını bu tarz tutsaklıklara mahkum etmeyecektir...

Keşke okul başlamadan halledebilseydim, son günlerim ama ben hiçbir zaman babamla bunu konuşamayacağım sanırım
Asla böyle bir düşünceyi söyleyemem gibi geliyor...

İsmini değiştir diyor, diğer aile üyelerini suçluyor ve elalemi dusunuyor. Kendisi asla dini gorevlerini yerine getiren biri degil. Ne ararsan var. Napicam bilmiyorum

babannem disari cagiriyor telefonu acamiyorjm cunku acik bi sekilde cikarsam annemi suclayacak

kapalı cıksam o kadar tartismadan sonra laflarimi yemis olacagim

cikmasam ne zamana kadar boyle devam edecegim

su an 42 kiloyum, yemek yememeye karar verdim