Ailemden ayrılmak istiyorum diye nankör mü oluyorum?

Bana param yok diyip sigara içmeye devam edemez yok öyle dünya. Psikologa gitmek istiyorum, önceden iki defa götürdü sonra param yok dedi götürmedi. Ulan zaten okuyorum, kaldı şurada 1.5 ay falan mezun olmama, üniversiteye girdiğimden beri iş muhabbeti iş muhabbeti. Ben bir dönem üniversiteyi bırakmış biriyim. Ona rağmen şu an herkesten daha yüksek not ortalamam var. Kuru bir aferinlik şey mi bu? Üniversite okmuşsunuzdur belki, 3.8 ganom var, okumamışsanızda şöyle anlatayım, 2 yılımın sonunun ortalaması 95 falan, o kadar zor ki bunu yapmak, her dönemde korumak, alttan derslerle beraber 14 tane ders verdim ben bir dönemde, 14.
Milletin çocuğu gezip tozarken ben para almadım, çıkmadım. Ben bunca zaman gelip para almayan masraf çıkarmayan biriysem gelip bana paranın lafını yapamaz. Diğer elalemin çocuklarını örnek gösterirken iyi, bunları niye göstermiyor. Paranın lafını yapan insandan nefret ediyorum. Yoksa zaten almam, var olduğunu biliyorum. Çeyizim için bilmem ne için alışveriş yapıyor sürekli, ben mutsuzum gidiyor bana alışveriş yapıyor, evlenmek bile istemiyorum, korkuyorum öyle biri olmaktan, o eşyaları kullanmak bile istemiyorum, çok doluyum hanımefendi çokk

Size kızmadım bu arada, sitemim ona

Anne olarak görmüyorum, saygı duymam gereken bir kişi de değil dolayısıyla.
Düzen kurmaktan öte, düzen kurduktan sonra aile ile komple bağlarımı keseceğim, ve tabii düzeni kurmak istememin sebebi nankörlük sayılıyormuş galiba, nefret ediyorum ondan.

Yok anlıyorum, vaktinizi ayırıp yorum yazıyorsunuz daha ne isteyebilirim insanlaran, teşekkür ederim yorumunuz için. Umarım istediğimiz hayatlara kavuşuruz, bence hakediyoruz.

Sabah çıkar akşam gelirdi işten, zaten topu topu 4-5 saat kalırdı günlük konuşmak için. Ki zaten ortaokulda çoğu zaman annem geldikten 1-2 saat sonra uyurdum, erken yatmayınca kızardı falan.
Çocukluğumdan beri hep korktum ondan, aşırı disiplinciydi, oyuncak falan da almazdı bu arada, nenem ile beraber gizli gizli alırdık, aldıktan sonra kavga dövüş falan derken mecbur bir şey diyemezdi aldıktan sonra, kabul ederdi. Ben anneme bakınca yabancı biri görüyorum, anne demeye dilim varmıyor, bütün hücrelerini bile bana harcasa gözümde yükselemez. Dokunurken bile yabancı her şeyiyle yabancı geliyor. Bazen evlatlık olsam bir haber gelsede götürseler diyorum. Küçük bir klübeye sahip olsun, maddi geliri çok olmasın ben çalışırım veririm ona ama beni sevsin, kırmaya kıyamasın, öyle bir annem olsun diyorum.
Bu spor meselesi bir yandan bahane oldu. Aşırı dolmuştum ve tetiklemesine de ihtiyacım varmış belli ki, o son para yok lafından sonra çektim sektiri, şu saatten sonra umrumda değil. Ben illaki bir fabrikaya girerim, asgari ücretimi tuttururum. Kalacak bir yer bulurum ama o olmayacak. Sokaktan 5 dakikada tanıdığım insanı bile eve alırım ama onu almam. Uzak dursun benden.

Nenem çoğu annenin sevmediği kadar sevdi, ömrünü harcadı resmen bana ki ölürüm onun için ama hiçbir zaman tahmin edersiniz ki bir annenin yerini dolduramadı :(
Babam zaten yoktu ayrılmışlardı, annesizliği de varken, yok olarak tatmak daha kötü. Çok zorlu süreçlerden geçtim bu psikolojiyle, intihara kadar gidiyordum. Geçti gitti hepsi, şu an sadece kendim için ve ileride bir sonunda reelde bir sevgilim olursa diye uğraşıyorum. Parasızlık çekmek istemiyorum, çektirmekde istemiyorum. Şu son 1 aydır günlük işlerle para buluyorum bir şekilde. Üniversitem bitsin halledeceğim her şeyi. İyi dilekleriniz için teşekkür ederim. Tanrı, umarım duyuyordur. Duyuyorsa, hayatınızı her şeyinizi, sevgi ve iyiliklerle doldursun, benim yaşayamadığımı size versin.

İnsan çok şeye ihtiyacı olduğunu hisseder ama gerçek genelde daha azdır. Bazen çok istiyorum dertlenebileceğim bir yaratıcımın olmasını, anlamasını, rüyalarda anlam aramayı, bir iki dua edince rahatlamayı falan ama gerçekler en azından benim gözümde gerçekler, bunlar gerçek hayatta pek işe yaramıyor. Hayat ne inançlıya ne inançsıza acımıyor, hayat kimseyi ayırmıyor. Gelirsen, avcuma düşersen yutarım diyor. Çocuk olarak;
İçimde hala o küçük çocuk var, yaşıyor. Çok uğraştı annem ama onu öldüremedi. Sevgisiz de kalsa yaşıyor ve ömrümün sonuna kadar da benimle gelecek o merhametli, asi çocuk.
İltifatlarınız için teşekkür ederim. Layıkıyla taşımaya çalışıyorum o sıfatları. Umarım ileride daha da iyi olacağım o konularda, tekrardan, Allah hayatınızın bütün içeriğini sevgiyle ve merhametle doldursun. Allah'a emanetsiniz.