Çevremdeki kişilerle neden anlaşamıyorum?

Biraz uzun oldu ama en kısa böyle anlatabilirdim. Son birkaç aydır çevremdekilerin her davranışı beni sinirlendiriyor. Mesela annem. Annemi seviyorum bir kavgamız, sorunumuz yok ama nefes alması bile beni sinirlendiriyor tiksinmek gibi. Yemek yiyor onu da sevmiyorum konuşmasını bana seslenmesini hiçbir şeyini sevemiyorum. Kardeşim ve babamda da geçerli bu durum. Yoldan geçen hiç tanımadığım birinde de aynısı oluyor. Yalnız kalmak istiyorum kimse bana bulaşmasın istiyorum. Haftada bir dışarı çıkarım o da zorla çok çok acil bir işim olur öyle. 18 yaşındayım ergenlik diyeceksiniz ama değil gerçekten. Neyin ne olduğunun farkındayım. Ama bu durum beni korkutmuyor değil. Kimseyle konuşmak istemiyorum konuşamıyorum zaten de. Çok hayal kuruyorum belki ondandır diyorum ama emin değilim. Bu hayal konusu biraz aşırı gibi ama durduramıyorum kendimi her an yemek yerken de ya da yürürken bile birden durup hayal kuruyorum geceleri sırf bu yüzden uyuyamadığım oluyo. Hayal kurarken her şeyi yönetebiliyorum çok hoşuma gidiyor her şey istediğim şekilde istediğim ölçüde. İnsanlarla istediğim gibi konuşabiliyorum. Ama gerçekte olmuyor işte. Herkesten herşeyden tiksiniyorum sinirleniyorum. Bu durumun geçmesini istiyorum. İlerde kimseyle konusamamak ya da günlük işlerimi bile halledememekten korkuyorum. Psikologa da gidemem. Kendim nasıl halledebilirim lütfen bir fikir verin.