"hakkım helal olsun" desen de kalbinle helal edemedikten sonra kabul oluyor mu?

o benden helallik istedi halledebileceğimiz bir mesele varken gittiği için bize yazık ettiği için canım çok yanıyor ama o an o duygusallık ile helal olsun dedim. bugün canımı çok yakan bir şey olunca şu an kalbim öyle yanıyor ki sanki ona hakkımı helal edemiyorum...

bu gece canım çok yanıyor. az önce dedim çok pişman ol beni ellerinle ittiğin için bunun acısını sen de yaşa dedim içimden canım çok yanıyor o kadar hayallere inandırdı beni, beraber birçok hayalimiz oldu dedim biz onunla bir ömür yürüyeceğiz bu yolda diye şimdi helal etmek o kadar zor geliyor ki

oysa ben kalbi çok güzel bir insandım herkes bana öyle söylerdi senin kalbin kimsede yok diye. kalbimin böyle bir yerde harcanmasına helal edemiyorum belki de

ben bir onunla hayaller kurmuştum onunla olacağımıza gerçekten inanmıştım şimdi oraya tohum falan o kadar imkansız geliyor ki

insan acı dolu iken bunları göremiyor

Allah'a emanet olun estağfurullah bana destek olduğunuz için çok teşekkür ederim her şey gönlünüzce olsun inşallah

çok teşekkür ederim sağ olun var olun iyi geceler dilerim

anlatırsanız çok sevinirim

sizler de iyi geceler

teşekkür ederim size de hayırlı günler dilerim

kötüydüm bugün bir süre ağladım içim acıyor hâlâ siz nasılsınız?

kolay gelsin sizlere, molada meşgul etmek istemem sizi, müsait olduğunuzda durumu anlatayım

burası benim için daha uygun sorduklarımı siliyorum birkaç güne isim vermeden olayı anlatabilirsiniz ben öyle yapmayı düşünüyorum

size şöyle söyleyeyim sevdiğim insan ile istemeyerek yollarımız ayrıldığı için onu hâlâ sevdiğimden bir başkası ile konuşma farklı boyuta taşınırsa o kişiye de boşa umut verip üzmek istemem bu sebeple sizi kırmak istemem

estağfurullah iyi niyetli olduğunuzu düşünüyorum sadece bugün çok hassasım yanlış anlaşıldıysam kusura bakmayın

teşekkür ederim müsait vaktinizde konusuruz

yo estağfurullah ben zaten dün erken uyumuştum

şükür diyelim yine de insanın içinde sıkıntı var, kolay gelsin size

inşallah kalbi güzel insan, teşekkür ediyorum ilginiz için, sizler de iyisinizdir umarım

merhaba henüz uyumadım

ya benim hikayem belki klişe gelebilir. severek ayrılmak. ben istemezken o ayrılalım talebiyle geldi. durum biraz detaylı, dinlemek isterseniz. bir de iş varsa uykunuzdan da çalmak istemem :)

sevgilime tam 2 sene önce bugün açıldım. 2 sene içinde benden 3 kez ayrıldı ve bu seferki 4. oldu. sebebine gelirsek, son zamanlarda eskisi gibi iletişim kuramadığımızı düşünüyordum. sabahları günaydınlaşma oluyordu ama gün içinde eskisi gibi yazmazdı. akşamları arkadaşları ile çıkar, yine müsait değilim diyerek yazmazdı. gece beklerdim bari o zaman eskisi gibi 30-40dk mesajlaşırız derdim ama eve gelince de "uyuyacağım iyi geceler" diyerek 5dk falan konuşurduk.
bu durumu 3-4 kez dile getirdim. hiçbir zaman onu suçlayıcı konuşmadım. her zaman ben dili ile anlattım. ona dedim ki "bu durum beni üzüyor, ben iletişim azalınca üzülüyorum" yani hiçbir zaman "sen üzüyorsun, senin yüzünden" demedim asla.

"bana normal geliyor iletişimimiz, sonuçta hiç konuşmamazlık yapmıyoruz" diyordu. o böyle dedikçe benim daha da canım sıkılıyordu. ilişkinin başlarındaki ilgiyi beklediğimi söyledim. "ilgisiz miyim ben? o zamanlar daha boştuk, şimdi arkadaşlarımla oluyorum genelde onlarla buluşuyorum" falan dedi ben de "en azından günümüz nasıl geçti gece konuşalım istiyorum" dedim "günümün nasıl geçtiğini anlatmam için uzun uzun yazmam lazım, yazamam ki" dedi. bu dedikleri fena halde canımı sıkıyordu. önceden uzun uzun yazışırdık. hani derler ya, hiçbir kadın daha önce karşıdan görmediği bir şeyi talep etmez diye. ben de eskiden olduğumuz gibi olmak istiyorum.
haziranın ortaları gibi arka arkaya ben yazdım 4 gün boyunca "günaydın" diye. yine iletişimimiz bana az geliyordu. finallerin başladığı hafta, dedim ki ben yazmayı bırakayım biraz da o yazsın.

bekliyorum mesaj yok. 2 gün oldu. artık canıma tak etti. aradım bir gün. dedim "biz neden konuşmuyoruz, bir sorun mu var?" diye. "hayır yok, ödev yapıyorum, sınavlara çalışıyorum" dedi. "ama 2 gündür hiç konuşmadık, bir sıkıntı mı var neden konuşmuyoruz?" diye sordum birkaç kez. "yok dedim ya, hep bana soruyorsun belki senin sıkıntın var Allah Allah, hem sen de yazmadın o 2 gün boyunca" diye çıkıştı biraz. moralim daha da bozulmuştu. ben sadece bir sorun varsa halledelim diye sormuştum bunları ona.

bu olaydan sonra 2 gün daha ben yazdım. sonra yine bırakayım dedim bakalım ne olacak. 3 gün oldu yazmadı. yine duramadım aradım. açmıyordu. ertesi gün aradım, açmıyordu. ertesi gün aradım, açmıyor. en son mesaj attım müsait olduğunda konuşalım diye. 1 hafta sonra aradı beni. bana devam edemeyeceğini söyledi. telefonda "sen bilirsin" dedim ama çok fenaydım. o gün ve ertesi gün öğleye kadar ağladım. öğle vakti mesaj attı buluşup konuşalım diye.
buluşunca duygularıma engel olamadım. "beraber aşabiliriz, yeter ki ellerimizi bırakmayalım, gitme, bu kadar kolay vazgeçmemek için söz vermiştik" diye uzun uzun konuştum belki fikri değişir diye. ama dediği dedik davranıyordu.

ayrılma sebebine gelirsek "sen öyle bir sorun mu var diye sordukça beni suçluyorsun, ben kendime sorunlu muyum acaba diye soruyorum hep" dedi. "demek ki mutlu edemiyorum, ben sana daha önce de söyledim 7-24 seninle konuşamam diye" dedi. ben ondan 7-24 konuşma istemedim, en azından arkadaşlarına vakit ayırdığı kadar bana da 1-2 saatini ayırsın istedim, sevgilisiyim sonuçta hakkım değil mi? "çok yoruldum, devam edemeyeceğim" dedi. ayrılmadan bana sımsıkı sarıldı defalarca, konuşurken sürekli gözleri doluyordu, saçlarımı okşadı, elimin üzerini öptü. giderken arkasından baktım uzun uzun. 10 metrede bir arkasına dönüyordu. en son uzağa gitti durdu 5-10sn izledi ve gitti.

ilk hafta snaplere devam ediyordu. sonra snap atmayı kesti. 3 gün önce gece de fark ettim ki beni snapten çıkarmış. instagram'a baktım oradan da. bugün de fark ettim facebooktan da çıkarmış. daha önceki ayrılıklarında hiçbir zaman çıkarmamıştı beni. bu sefer böyle yapması çok canımı yaktı. aramızda asla ihanet, aldatma, yalan yok. bir de kavgalı ayrılmadık biz, duygusal bir şekilde ayrıldık. bu şekilde sanki düşmanmış gibi her yerden çıkarması çok canımı yaktı. kusura bakmayın uzun uzun yazdım.

bir de bundan 5 gün önce ortak arkadaşlarla buluştuk. orada bir arkadaşım ısrarla onu sordu "ayrıldınız mı lan yoksa" dedi ben de "ben istemedim ayrılmayı" dedim. "ortamda konusunu açma bak" diye defalarca rica ettim ama araba ile bizi eve bırakırken sordu "siz ayrılmışsınız galiba" diye. ne o ne ben kimse bir şey demedi. arkadaş "olsun ya arkadaş kalırsınız" dedi. o da "evet öyle olur artık" dedi. ben bir şey demiyordum. içimde umut vardı inince konuşuruz belki, evlerimiz yakın bir parka otururuz diye. arabadan iner inmez "hadi görüşürüz" diyerek hızla yolun karşısına geçti ve gitti. berbat hissetmiştim. bir de bu arkadaşın yanında bir arkadaş daha vardı. biz ayrıldıktan 1 hafta kadar sonra onu kafede görmüşler. demişler "oo siz sevgili olmuşsunuz" falan. o ise sadece gülümsüyormuş hiç ayrıldık falan dememiş. şimdi arabada bunlar oldu diye mi çıkardı beni her yerden?

hep düşündüğüm şey şuydu ki, biz bunu halledebilirdik. bu anlattıklarım vazgeçmek için geçerli bir sebep mi sence? ben bunu kabullenemedim belki de. aramızda güzel bir aşk varken, benimle beraber hayaller kurup inandırmışken bu basit gidişini kabullenemedim. annesi ve ablası ona geçen seferki ayrılıkta "sen onun gibisini bulamazsın, kıymetini bil. sonra kaybedince kafanı duvarlara vurursun iş işten geçmiş olur" demişler ablası anlatmıştı bunu.

bana normal geliyor diyor kurduğumuz iletişim. bana normal gelmiyordu. sence sevgililer gün içinde ne kadar iletişim kurmalı? ben eski ilgiyi arıyordum. ödevim var, sınavım var bana hep bahane geliyor. aynı okulda aynı fakültedeydik o kadar da yoğun geçmiyor sınavlar biliyorum. arkadaşlarına çok vakit ayırıyordu ama şimdi de beni kaybetti.

yok ben zaten 7-24 konuşalım mesajlaşalım demedim ona. istedim ki sabah 10-15dk kadar konuşalım. gün içinde eskisi gibi "napıyosun, nasılsın" diye sorsun yine 10-15dk konuşalım. hadi akşam arkadaşları ile birlikte ama eve gelince bir yarım saat sohbet edelim sonra uyuyalım istemiştim.
ama bizde son zamanlarda sadece günaydın, iyi geceler. hatta 4 gün arkadaşları ile tatile gitti sadece sabah günaydın yazıyordu, hiç gün içinde sormuyordu nasılsın napıyosun diye. bunu dile getirince de arkadaşlarla birlikteydim diyor. insanın hiç mi yazacak vakti olmaz? benim asıl kafaya taktığım mesele buydu. arkadaşlarına ayıracak vakti hep vardı ama bana bu kadardı.

evet, hatta ben en başından beri onunla evlilik konusunda hayaller kuruyordum. bana aralık ayında yeniden döndüğünde ilk kez ondan geleceğimize ve evliliğe dair hayaller duydum. şaşırıyordum ama bir yandan da çok mutlu oluyordum benimle gelecek kurmak istiyor diye. tam da burada çok inanmıştım ona. böyle güzel hayalleri kendi bile kurmaya başlamışken beni yarı yolda bırakmaz diyordum. ailesiyle tanıştım. kuzenleri, ablaları, abisi, teyzesi falan hepsiyle tanışmıştım. hepsi de çok sevmişti beni.

evet bu sebepten dün içli içli ağladım. sanki ondan başkasını sevemeyecekmişim, bir başkası ile hayal kuramayacakmışım gibi geldi. çok can yakıcı.

okul yaz tatilinde. şu an evet genelde evdeyim. okul olsa bu kadar düşünüp üzülmezdim, arkadaşlarım ve meşguliyetim olacaktı. en az 3 ay var daha açılmasına...

evet yazılmak için dilekçe verdim, küçük bir şehirde yaşıyorum

İngilizce kursuna yazılmayı düşünüyorum, önceden de gidiyordum. siz ne işle meşgulsünüz?

sizin iş yoğun oluyor galiba, satış elemanı gibi misiniz?

işinizde mutlu olmanız beni sevindirdi :) destekleriniz için de çok teşekkür ederim uzun uzun dinlediniz beni, her şey gönlünüzce olsun inşallah :)

sizz de bir sıkıntınız olursa çekinmeden yazabilirsiniz elimden geldiğince destek olmak isterim :)

insan o an diliyle helal olsun dese de sonra yaşananlar kalbine ağır geliyor

ben şu an bir şey demiyorum sadece canım çok yanıyor karşı taraf da çektiğim acıyı hissetsin ancak o zaman anlar diyorum