Ailem dağıldı, onlara ben bakıyorum. Bir gün mutlu olabilecek miyim?

Ben çok kalabalık bi ailede büyüdüm en büyükleri bendim daha 19 yaşındayım. Babam hapse girdi çıkmasının imkanı yok 20 sene yedi. Annem babam ayrıldı bi kaç ay once kucuk kardesim annemle. Ben onlara bakıyorum ben cezaevindeki babama bakıyorum. Kendime bakmaya çalışıyorum onların hicbiri bana bakmiyor ama benim vicdanım sızlıyor. Üzülmekten okuyamıyorum ders çalışamıyorum çocukluğum iğrençti şimdide iğrenç. Köle gibi çalışıp uyumakla geçiyor hayatım. Yaşayamıyorum tek başıma yemek almak yemek yapmak. faturalar. Bilmiuorum hiç iyi degilim yasamanın anlamı var mı? Düzelir mi hayatım? Umudum yok. beni bu dünyada kimse sevmedi sevemez yapayalnızım bu yaşımda. Biri iyi davranınca ağlayasım geliyor. Kendime ekmek alacak parayı zor bulup kazanıyorum. onuda sokaktaki dilencilere veriyorum vicdanım sızlıyor belki onlar mutlu olur ben para istemiyorum. şu an ağlıyorum bir gün her şey düzelicek mi?