Sizce " Ben Konya'yı sevmiyorum " demekle yanlış mı yapmışım?

Aslında ben Konya'yı değil, ailemin baskıcı tutumunu sevmiyorum. Tabii, bir de şu var ki; Konya'da diğer büyükşehirlere göre daha az eğlence mekanları var.

Çünkü eğlenmeyi seviyorum.

Sence bu kötü bir şey mi?

Ailem aşırı dindar, namazında niyazında insanlar. O yüzden evde asla alkol içemem.

İzmir'deyken genellikle tek başıma gidiyordum.

Aslında benim asıl derdim alkol almak, ama ailem dindar olduğu için evde asla yapamam. Tek şansım eğlence mekanları, ama ne alakaysa oralara da damsız girilmiyormuş. 1 bira içmek için öyle bir şeye ne gerek var ki? Gerçekten anlamıyorum.

Mesela İzmir'de tek başına gidilebilecek bir sürü eğlence mekanı, bar vs. var; aynı şekilde diğer büyükşehirlerin birçoğunda da var, ama ne hikmetse Konya'da hiç yok.

Bence de ailemin dindar olması kötü bir şey değil, ama ben daha 23 yaşındayım; gençlik yıllarımı eğlenerek, içerek, doya doya yaşamak istiyorum. Sence haksız mıyım?

Damsız girilmeyen yerlere çiftler halinde girmek zorunlu, kız veya erkek fark etmeksizin herkes için çift halinde girme zorunluluğu var, ama dediğim gibi benim tek derdim alkol almak. O tür yerlerde kızlarla birlikte aynı ortamda bulunmaktan korkarım, çünkü bence alkol ve karşı cins bir olunca insana her türlü kötülüğü yaptırır.

Konya'da samimi olduğum sadece 1 tane arkadaşım var, onun haricinde de benimle yaşıt 1 tane kuzenim var.

Ayrıca Konya'yı sevmememin asıl sebebi çok farklı, ben birçok kişi bana hak vermez diye düşündüm için bu tür şeyleri bahane ediyorum.

Ben 9 yaşındayken şans eseri bir şekilde doğuştan gelme hidrosefali ( beyinde su birikimi ) rahatsızlığımın olduğunu, ama hastalığın bir yerde durduğunu ve muhtemelen bir daha da nüksetmeyeceğini öğrendik, ama sonrasında dedem beni doktor doktor, hastane hastane gezdirdi. Adeta yasımı tutuyorlardı. Sonrasında psikolojim çok bozuldu, bir anda içime kapanıp hiç kimseyle konuşmamaya başladım.

Yaklaşık 5-6 yıl öyle yaşadım, o arada da çevremdeki birçok kişiden " Bu çocuk hasta, zihinsel bir sorunu var " gibisinden şeyler duydum, birçok kişi tarafından ezildim, aşağılandım; neredeyse her gece ağlaya ağlaya uyuyordum. Bu da yetmezmiş gibi babam başta olmak üzere tüm aile büyüklerim de attığım her adımda bana karışıp beni 1 kez olsun özgür bırakmıyorlardı.

Bu da beni çok kötü etkiliyordu ve adeta akıl hastası gibi hareket ediyordum, ama İzmir'e üniversite okumaya gidince bir anda adeta küllerimden doğup bambaşka biri oldum. Önceden beni ezen, aşağılayan kişilerin beni gördüğünde ağzı açık kalıyordu.

Bu kadar olumsuz şeyi sadece Konya'da değil, dünyanın en güzel yerinde bile yaşasam oradan da nefret ederim. Sence haksız mıyım?

Bendeki ani değişimi gördükleri için ağızları açık kalıyordu.

Mesela Konya'dayken saçlarımı 2-3 ayda bir kestirir, sürekli sakallarım uzun, bakımsız bir şekilde, kötü ve genellikle kirli elbiselerle gezerdim; ama bunu stresten dolayı yapıyordum. İzmir'e gidince üstümdeki baskı kalktığı için bir anda saçıma, sakalıma, giyim tarzıma dikkat etmeye başladım.

Ayrıca üzerimdeki baskı kalktığı için davranışlarımda da çok büyük gelişmeler olmuştu. Daha rahat, daha yaşıma uygun hareket etmeye başlamıştım.