Cahilliğin sonu var mı?

2019 yılında annemi kanserden kaybettim ve anlık bir hatayla cahillikle birisiyle konusmaya başladım ve ona sevgimi verdim annemin yokluğunu onunla doldurmaya çalıştım bazı sinirsel olayları oluyordu ve onları görmezden geliyordum beni tehdit ediyordu ayrildigmda, belki korkudan belki eve girince düzelir diyordum sonuçta beni seviyor diye düşünüyordum babamgil yabancı diye ona vermek istemedi, babama karşı çıktım onun arkasında durdum ve kaçtım. Kendime bir arkadaş arayıp birde hemen çocuk yaptım yaşım daha 23 tu cahilligim devam ediyordu ve başladığımız ilk günden beri bir sinirle kapı pencere kırma olayları başladı sinirini kontrol edemiyordu ya ben ağzımı acmayip bir şeye tepki vermeyecektim kendim olmayıp sinirlenmeyop trip atmicaktim ya da o sinirine devam edicekti böyle derken 3 yıl oldu evliyiz bu zaman icerisinde güzel şeylerde oldu ama ben yoruldum alışık değilim insanın bu kadar sinirle gaddarlasip gözünün dönmesine bana bunun anormal gelmesi ona sorun gibi geliyordu bir şey görmemissin dışarıya çıkıp insanlarla konuşmamissin dedi. Herkes neler çekiyor benim babam annemi döverdi dedi hep.
Yine bir gün bana sinirlendi beni babamın evime yollamakla tehdit etti, biletimi aldı kızımı da elimden aldı. hadi ordan git dedi ben gidemedim ben şimdi barıştım evet iyiyim ben iyiysem iyiyiz eğer ben surat asarsam kötüyüz. kendimi kendim gibi hissediyorum aşağılanmis hissediyorum. Kimseye bir şey anlatamiyorum çünkü kendi cahilliğim kime ne diyeyim. Bazen düşünüyorum acaba bu dünya gerçekten bana göre değil mi? Ama diyorum ben annesizligi gördüm bir derdin oldunda kimseyi arayamamayi gördüm aynısını kızıma yapmaya hakkım var mı diyorum onu dünyaya getiren benim buna hakkim var mı diyorum? Tek diyeceğim annem olsaydı bunların hiçbirisi olmazdı anneler iyi ki varlar.