Ailem var ama yok?

Yazacaklarım buraya sığar mı bilemiyorum ama bana fikir verecek birilerine çok ihtiyacım var. Ailemden bahsetmek istiyorum. Dört kişilik bir aileyiz. Annem bana hamile kaldığından beri bir cemaaete mensup. Cemaat dediğime bakmayın aslında, bir şahıs etrafında sürekli dönülerek kurulmuş 20 kişilik falan bir grup gibi. Sözde müslümanlar. Bu cemaate liderlik eden kadın yüzünden yani onun verdiği gerek akıl gerek sözleri yüzünden annem bana hayatımı zindan etti. Dövmedi ama psikolojik baskıları ile çocukluğum, ergenliğim hep böyle geçti. Üniversite sınavına girdim ben okuyacağım dedim. Anneme kalsa cemaatten ötürü kızın okuması mantıksızdı. Eğer onlarla görüşüyor olsaydım ben okuyamazdım. Direndim. Sınava hazırlandım. Sınava girdim ne annem yanımdaydı ne sonuçlarım açıklandığında ne de tercihlerimde ne de kazandığım zaman. Annem bana küstü. 6 ay benimle konuşmadı, senin annen yok bana anne deme dedi. Annem cemaaatte diye beni de baskıları ile yıllarca oraya sokmaya çalıştı. Ben gitmek istemediğimde evlatlıktan red bile yedim kaç kere. Hatta bir kere sırf bu yüzden beni kendi evimden kovdu. Şimdi diyeceksiniz baban neredeydi. Babam bedenen vardı sağdı. Ama hayatımda hiç yoktu. Tek benim değil. Ne annemin ne abimin ne de benim hayatımda duygusal olarak manevi açıdan hiç olmadı. Ne anneme eş oldu ne bize baba. Bir kere bana kızım demedi. Çocukken çok takılmıyorsun ya da anlamıyorsun böyle şeyleri ama büyüyünce gerçekler canını acıtıyor. Kaç kere ona da bunu dile getirdim, bir kere kızım demedin dedim. Böyle söyledikçe inadına sanki daha değersiz davranıyor bana. Çok garip. Babamla ilgili demek istediğim şu. Babam çok iyi kazanan biri. Maaşı şu an bile normale göre çok iyi. Ama ailesi olarak biz yani annemde dahil hiçbir zaman babam ne kadar alıyor bilmedik. Söylemedi sır gibi sakladı bizden hep parasını. Bazen ama çok nadir bazen konuşurken ağzından kaçırdığı oldu. Ona dayanarak ne kadar aldığını öğreniyoruz. Aldığı onca paraya rağmen bizi çocukluğumdan beri öyle sefalet içinde yaşattı ki. Karnımızı aç bırakmadı ama hiçbir şeyin fazlası da olmadı hayatımızda. Ne ev aldı ne doğru düzgün araba. Ağırıma giden aslında olmaması değil, var olduğunu bilipte olmaması. Neden bize bunu yapıyor bilmiyorum. Bize yaşattığı değersizlik beni çok incitiyor. İyi bir mesleğim var. Ama bir kere benimle iftihar edip gurur duymadı sırtımı sıvazlamadı. Millet hayranlıkla bakarken belki babama, o kıymetimi bile bilmiyor. Ama artık tüm bu dengesizliklerden o kadar yoruldum ki. Kalbim, ruhum, bedenim, zihnim çok yorgun. Hayata dair hiçbir konuda en ufak bir inancım, umudum, isteğim ya da hayalim kalmadı. Sanki büyüdükçe o karanlığın içine gömüldüm. Hala gömülüyorum. Evet fiziki bir şiddet görmedim hiç ama aklım bir şeylere basmaya çalıştığından beri gördüğüm psikolojik şiddete dayanamıyorum artık. Buraya yazdıklarımı karşılıklı ne annemle ne de babamla asla konuşamıyorum. O kadar kendilerini haklı görüyorlar ki. Sadece susuyorum.