Sosyal Fobi yaygınlaşırsa, belirtileri her ortam da olmaya başlarsa bundan kurtulunamaz mı hasta hep boyle mi kalır?

Hiç destek almadım hayatım gençliğim hep böyle eve kapalı yalnız asosyal geçti gitti ve böylece yaşlanıyorum

Ben hiç psikoloğa gitmedim çocukluğumdan beri aynıyım ama yaşım ilerledikçe daha da ilerledi kendimi tamamen kapattım senelerdir hayattan kopuk yaşıyorum utangaçlığım çekingenliğim korkularım kaygılarım iyice arttı senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğim hep evde geçti hiç çalışmadım sosyal hayatım olmadı gezmedim eğlenmedim hayatımda sevgilim kız arkadaşım olmadı normal arkadaşım çevrem de yok hep yalnızım okulda da sıramdan kalkmayan kimseyle konuşmayan teneffüslere bile çıkmayan biriydim hep dışlandım çok dalga geçen alay eden aşağılayan sataşan lakap takan oldu liseden sonra tamamen eve kapandım askere gittim yine açılamadım askerden sonra da eve kapandım zaten gençliğimi hiç yaşayamadım hep eve kapalı yaşadım akrabalarla da hiç görüşmedim kuzenlerimi tanımam etmem bile 34 yaşındayım ama hiçbir yaşam deneyimim yok güzel anılarım olmadı gençliğime dair yaşanmış bir güzel günüm bile olmadı hiç evden dışarı çıkmadan böylece evde yaşlandım yaşlanmaya da devam ediyorum

Markete pazara çarşıya gezmeye eğlenmeye düğünlere etkinliklere hiçbir yere gidemiyorum hiç sosyal hayatım olmadı çocukken bu kadar kötü değildi okul vardı gerçi okul hayatım boyunca utangaç çekingen içe dönük sessiz biriydim hiç açılamadım sıramdan kalkmazdım kimseyle konuşmazdım teneffüslere çıkmazdım lise bitene kadar böyle devam etti hiç diğerleri gibi olamadım çok pasif öz güvensiz asosyal biriydim o dönemlerde sokağa da çıkıyordum ama sokakta da aynıydım hem okulda hem de sokakta dışlandım aşağılandım çok dalga geçen alay eden sataşan lakap takan oldu kendimi hiç aşamadım kendimi hep kapattım çok içime kapanık yaşadım sosyalleşemedim insanlarla yakınlık kuramadım ortamlara giremedim çocukluk ve ergenliğin ilk dönemlerinde dışarı çıkıyordum oyun oynuyordum bakkala falan da giderdim ama yine de çok utangaç sessiz biriydim bu zamanla daha da ilerledi liseden sonra eve kapandım zaten hiç arkadaşım çevrem yoktu hep evde duruyordum hiç gezmedim eğlenmedim sosyal hayatım olmadı kız arkadaşım sevgilim olmadı işe giremedim ortamlara giremedim askere gittim askerde de sessiz pasif kaldım hiç açılamadım askerden sonra yine eve kapandım gençliğim hep eve kapalı geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum hiç açılamadım yaşım ilerledikçe daha da içime kapandım kendimi kapattım utangaçlığım çekingenliğim korkularım kaygılarım iyice arttı iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan bu yaşıma geldim gençliğimi hiç ama hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı utangaçlık çekingenlik benim kişiliğimin bir parçası bunu anladım istesemde aşamıyorum hep aynıyım en kötüsü de yaşlandıkça daha da ilerliyor senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum hiç dışarı çıkmıyorum her gün evdeyim yalnızım asosyalim hayata hiçbir deneyimim olmadan yaşlanıyorum beni kimse de anlamıyor ailem bile anlamaz beni akrabalarla kuzenlerle falan da hiç görüşmem zaten dış dünyayla hiçbir alakam yok

Hep ölü gibi yaşadım ve böyle de devam ediyorum bu yaşam döngüsünden çıkamıyorum hayatım evden ibaret kişiliğim gelişmedi öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi psikososyal gelişimimi tamamlayamadım bu da yetişkinliğimi olumsuz etkiledi ve hayata uyumsuz biri oldum hayatın dışında kaldım