Aşırı muhafazakar ailede kız çocuğu olmanı zorluklarından yoruldum, ne yapmalıyım?

Merhaba, öncelikle kimsenin beni anlamasını bekliyorum çünkü ben bile anlam veremiyorum yaşadıklarıma. Ben başlıkta da söylediğim gibi aşırı muhafazakar bir ailenin kızıyım. Artık çok yoruldum bu şartlarda yaşamaktan. Üniversite okuyorum ve ailemle aynı şehirdeyim çünkü şehir dışına izin vermediler. Ne siyasal özgürlüğüm var ne de ifade özgürlüğüm. Zaten tesettürlü olduğum halde kıyafetlerime ve yaptığım azıcık makyaja bile karışırlar. Şehir merkezine uzak bir yerde yaşıyoruz ve ben sadece kendi semtimdeki yerlerde gezebiliyorum çünkü izin vermiyorlar. Bugün annemle konuştuk ve ben ona biraz özgür olmak istediğimi söyledim. O da bizim öyle bir aile olmadığımızı söyledi. Sürekli gezdiğimi söylüyor ama gezdin dediği yer evime on dakika mesafedeki yerler. Yaşadığımız şehirde güzel yerleri görmek istediğimi söyledim, arkadaşlarına özenme sen dedi. Hep burdayım ben dedim, okula gidiyorsun ya dedi :) benim doğduğumdan beri yaşadığım şehri bu sene gelen arkadaşlarım benden iyi biliyorlar çünkü ot gibi yaşıyorum evimde. Sevgilim hiç olmadı ve olmayacak da çünkü korkuyorum. Annem de babam da bu konuda beni çok açık tehdit ettiler. Erkek olan bir arkadaşım bile olamaz onlara göre. Annem bana hep "oku hayatını kurtar" derdi. Bugün itiraf etti, babama "biz bu kızı üniversiteye vermekle iyi mi ediyoruz" demiş ve hatta bana "seni keşke üniversite yerine kuran kursuna yazdırsaydım" dedi. Evet bana okuyup hayatını kurtar diyen annem söyledi bunları. Üniversiteye gidince arkadaşlarıma özenmemden korkmuş ve korktuğu da başına gelmiş :) Ben hayatımda bir kere konsere gitmedim, ailem olmadan bir kere tatile gitmedim, ailemle bile sadece bir defa şehir dışına çıktım. Hiç uçağa binmedim, akşam ezanından sonra eve girdiğim hiç olmadı, kimseye aşık olmadım sevmedim, kızarlar diye tırnaklarım uzun olduğunda onlardan gizledim veya kestim. Ben hayatımı hiç kendi istediğim gibi yaşamadım. Onlarla farklı fikirde olduğum için kâfir bile ilan edildim neredeyse. Ailemle aynı fikirde olmadığımı asla dile getiremedim hiçbir konuda. Çünkü dile getirsem başıma geleceklerden korktum. İmkanımız olduğu halde istediğimiz gibi bir evde hiç yaşamadık biz. O kadar yoruldum ki... Evlenmek de istemiyorum çünkü aileme bu konuda da güvenmiyorum. Arkamda durmazlar her konuda. Babam zaten normal bir adam değil... Yani sizin anlayacağınız hiçbir çıkış yolum yok benim. Okuyorum ama hayatımı kurtaramayacağım. Birçok kez intihar etmeyi düşündüm çünkü kurtulmamın tek yolu buydu. Ama cesaret edemedim. Yaşamak da istiyorum ölmek istemiyorum esasında... Ama bu yaşadığıma yaşamak denmez. Benim hayatımı onlar yaşıyorlar. burada içimi dökemek istedim çünkü ağlamaktan da yoruldum artık.