Babamdan görmediğim sevgi, şefkat, ilginin eksiklğinden dolayı ona öfkeleniyorum. Bu öfkeden nasıl kurtulurum?

Babamla konuşmak bile istemiyorum babalar gününü bile kutlamak içimden gelmedi çok pişman oluyorum ama bu intikam gibi bişey değil ona bana yapmadıkları için çok öfkeliyim bana sadece bayramdan bayrama, uzsk bi yere giderken veya bir başarı elde edersem sarıldı 24 yaşında olmama rağmen hala büyüyemedim hep bir el aradım omzumda, sırtımı sıvazlayan kalabalık ortamlarda omuzlarım düşüyor elimi nereye koyacağımı bilemiyorum sırtımı sıvazlayan beni kollarının arasında uyutan babamı isterdim ama babam böyle şeyleri bana hiç yapmadı. Çok üzülüyorum, bir erkek azıcık abi figürüyle bana şefkat gösterse çok duygulanıyorum özellikle sırtımı sıvazlayan eli çok arıyorum omuzlarımı tutan be bağrına basan saçımı okşayan o eli çok aradım ama olmadı. Sevgilim var ama o da boşluğu doldurmuyor bu boşluğu kimse dolduramıyor içimdeki o eksik yanı. O da dedemden şefkat görmemiş ama benim günahım neydi benden 2 yaş küçük kardeşimlede erkek olmasına rağmen ilgilenmemiş o benden daha kötü etkilendi çünkü erkek desteiğini göremedi ama benim de baba figürüne ihtiyacım hep oldu. O benden büyük şeyler bekledi hep ben de veremedim bana öfkelendi bena başarısız da olsan benim kızımsın demedi beni sevmiyor değil ama bana bunu hiçbir zaman hissettirmedi. Elhamdülillah küçük kardeşimle ilgileniyor onu kıskanmıyorum ama bana ve erkek kardeşime göstermesi gereken alakayı keşke bize de gösterseydi yüzüne vursan, depresyona bile girer veya öfkelenir ben ne yapacağımı bilmiyorum yaşı büyük ama aslında küçük bir kız çocuğu olarak kaldım!