Türk aileler çoçuklarına sevgi göstertebiliyor mu?

Sevgi saygı yoktur Türk ailesinde. Biat kültürü vardır. Bir anne baba çocuklarının kendilerine karşı çok saygılı ve terbiyeli olduğunu düşünebilir. Halbuki bunun saygı ve terbiyeyle ilgisi yoktur. Korkutularak, dövülerek büyütülen bir çocuk, belli bir yaşa kadar bu rolü oynar. Yoksa içinde onlara karşı zerre kadar saygı sevgi yoktur. Bazı sokuk Türk ebeveyn modeli çocuklarını ''yeni nesil, zamane'' diye şeklinde aptal aptal itham eder ama bilmez ki o çocuk kendi genlerini taşıyor. Bir de evlere şenlik evlat yetiştirme tarzı vardır bazı Türk ebeveynlerinin. Çocukları küçük yaşlardan itibaren çeşitli dini safsata afyonlarıyla beyinlerini çürütür, helal haram muhabbetleriyle çocuğu sosyal hayattan izole olmuş bir gericiye dönüştürür, böylelikle toplumsal adaletsizlik ve sömürü düzeninin bir kader olduğuna inanan, aklı vicdanı hür olmayan, öğrenilmiş çaresizlik sayesinde kendine öldükten sonra cenneti kazandıracağına inanan bir tek hücreli amipe çevirir. Ondan sonra da kalkarlar çocuğa kızarlar. Sen niye bu kadar pısırıksın, bu kadar tembelsin, niye bu kadar aptalsın. Halbuki o çocuk ne aptal, ne tembel ne de pısırık. Kötü olan çocuk değil. Bazı Türk ebeveynlerinin örümcek kafalı Ortaçağ zihniyeti.

Ne olursa olsun büyükler her aile çocukların iyiliğini ister bizler gençler ne kadar anlamasakta büyükler görmüş geçirmiş kişiler hangi aile olursa olsun çocuk başına zarar gelse ilk koşaçak olan ailerlerdir

Türk aileler çocuklarına sevgi veriyor ama doğru çocuk yetiştirmek sadece sevgi vermekle olmaz. Türk aileler çocuklarına yetişkin bir birey olma yolunda iyi hazırlayamıyor ve bizler geç olgunlaşıyoruz.

Hissettirmede büyük sorunlar var.