Oturduğum yerde ağlamamak için zor tutuyorum kendimi?

Babam hayatta değil, Annem kendisi için hiçbir şey yapmayan biri, şeker tansiyon gibi önlem almazsa ciddi olabilecek ama çoğu insanda olan hastalıkları var ama kendine hiç dikkat etmiyor. Banyo yapması için yalvarıyorum, yıkanmasına destek olsam da reddediyor. Şu anda da grip olmuş marketten geldiğimde yerde oturuyordu düştü sandım, yatağa çıkamadım dedi ve yarım saat onu kaldırabilmek için uğraştım. yemeğini yedirdim ilaç verdim, şimdi de başında bekliyorum ateşi olduğu için ama bağıra bağıra ağlamak istiyorum. çünkü Bana annelik yapmayıp benden annelik bekliyor bir şey olunca kaç yaşındasın neyin anneliğini yapıcam sana diyor ama evi ben çekip çeviriyorum ona rağmen şımarıklığı bitmiyor hep daha fazlasını istiyor. Kendi hayatım yokmuş gibi hissediyorum artık. Keşke hayatımda beni seven biri olsaydı destek olsaydı azıcık avunsaydım onun varlığıyla ama yok. Bazen hayat çok ağır geliyor. Bana ne söylersiniz?
Oturduğum yerde ağlamamak için zor tutuyorum kendimi?
Cevapla