Eskiden din adamı olmak büyük bir şeyken bilim insanlığı gibi bir şeyken neden şimdi böyle?

Eski dönemlerde ki okur yazarlığın çok düşük oluşu, okumak ile elde edilecek mesleki çeşitliliğin insan hayatını (büyük kitlelerce yapılacak meslekler) geçindirecek seviyede olmayışı, eski yönetim biçimlerin de yönetme gücünün yaratıcından din aracılığıyla alınıp, din adamlarının gözetimi sayesinde icra edilebileceği nancının yaygın oluşu, çiftçi olmak zorunda olan kitlelerin ağır vergiler, savaş, hastalık, kültürel ve dini baskılarla kendilerine ayıracakları vakitlerinin olmayışı, oluşan bu boşluğu sadece din (bazı bölgelerde ilim ve tıp da dahil) alanında hizmet veren kişiler rahatça kullandığından, eski kaynaklara ulaşıp onları tercümede, siyasi rant sebebiyle siyaset ve entrikalar oluşturma da, kitlelerin zoraki cehaletinden beslenip büyüyen mevkilerin kontrolü için uydurulan mitlerde, dünyayı misyonerlik için dolaşırken aynı anda dönem entellektüellerinden sayılabilecek olmalarından ötürü ve daha nice dönem koşulu nedeniyle değerlilerdi.

Fakat artan okuryazarlık ve refah düzeyi ile kişilere kalan boş zamanlar insanları düşünmeye sevkettiğinden birçok tabu da asırlık temellerinden sarsılmaya başladı. Din adamlarının korku ve baskı ile elde tutmaya çalıştıkları kitlelerin yarattığı bireysel aydınlanma süreci yeni önderler doğurdu ki şimdilik bunlar biliminsanları olarak görülüyor. İnsan evriminin ne yöne gideceği kestirilmesi güç bir durum. Kimbilir belki yarın bilimadamlarını dışlayıp yapayzekanın o muhteşem (!) keskinlikte ki yargı gücüne tapacak nesiller doğacaktır.

Kendi gözlemlerim kadarı ile diye bilirim ki eskiden din adamları alimdi ve sadece din ile iştigal etmezlerdi şimdilerde ise sadece dini konularda konuşma daytılıyor ve tekke ve medreselerde o şekilde din insanı çıkarıyorlar umarım soruna cevap olmuştur