Ablam sürekli beni acımasızca eleştirip özgüvenimi kırıyor. Ablam iyi niyetli mi?

şu an kalbim o kadar kırgın ki. Hiç arkadaşım yok ve paylaşacak kimsem olmadığı için buraya yazıyorum.
21 yaşındayım çalışmıyorum evdeyim meslek sahibi olmak için okumaya karar verdim.
Ablama geldim kafamı dinlemek için bana kaç yaşına gelmişsin kendi evinde misafir gibisin ne temizlikten ne yemek yapmasından anlıyorsun ne de konuşmayı biliyorsun misafirleri ağırlamayı bilmiyorsun.
Ne desem bir bahanen var her şey okumak değil evde bir eksiklik varsa annen baban almasa bile sen alıcaksın. Çalışmıyorum onlardan para istiyorum yok diyorlarsa ne yapabilirim diyorum hep bahane dedi bana.
Bak yengen şöyle bak ben böyleydim bak kuzenin şöyle sürekli kıyasladı bana bağırdı.
Yarın evleniceksin görücem seni nasıl zorlanacaksın sürekli özgüvensizsin daha kendi işini halletmeyi bilmiyorsun okumaktan bahsediyorsun ben okumadim ama evlendiğimde kimse bana bir kusurumu bile soylemedi her seyi kendim yaptim bu benim gururum. Sen eziksin
Ben bilmemek ayıp değil öğrenmemek ayıp diyorum bana bağırdı.
Abimin evine de gittim abim de bana nasıl içtiğimiz kahveyi yapmayi bilmezsin senin yasindakiler evli cocuklu dedi karisi bana güldü.
Evdede beni psikolojisi bozuk bir anne ve sorumsuz bir babayla tek basina biraktilar.
O kadar mutsuz ve yorgunum ki vuran vurana.
Kimse beni anlamiyor.
Biraz mutlu olsam böyle oluyor.
Inthr mı etsem?