Almanya’daki ilk sözlü tacizimi yine bir türk’ten yaşadım. Türklere yapılan ırkçılık hak ediliyor mu?

böyle düşünmek istemiyorum ben de bir türküm ben de burada bir yabancıyım ırkçılık elbette kabul edilebilir bir şey değil. Ama bu artık nedir yahu? Kendi ülkemde gördüğüm bu sapık zihniyeti avrupa’nın göbeğinde de görmek istemiyorum. Nasıl buna cesaret edebiliyorlar aklım almıyor. Ben burada aman ben burada kendi milletimi temsil ediyorum. Yanlış bir şey yapmamalıyım, kurallara uymalı, sisteme uyum sağlamalıyım diye en ince ayrıntısına kadar düşünüyorum. Bu sapık zihniyetlerdeki bu rahatlık ne? Ben hakederek, eğitimle geldim. Çalışıyorum, devlete vergim ödeniyor maaşım üzerinden. Devletten yardım alıp onların sırtına yük olmuyorum. Bu adamlar devletin sırtına yük olan, kaçak göçek işlerle çalışıp devletten para alıp evinde yan gelip yatan adamlar. Nelerine güveniyorlar? Gerçekten asla anlayamıyorum.

Irkçılık ben türkiyedeyken de hep karşısında durduğum bir durumdu. Burada hiç ırkçılığa maruz kalmadım. Büyük ihtimalle o kendini geliştirmemiş, kabuğunda bekleyen almancılardan olmadığım için tanıştığım insanlar hep çok sevecen yaklaşıyor. Türkiye’de kadın olarak yaşadığımız ırkçılık çok daha vahim boyutlarda. Türkiye’deki bu sapık zihniyetten kurtulup almanya’da görmek gerçekten beni inanılmaz irite etti. Acelem olmasa onu şikayet de ederdim. Türk değilim zannetti heralde. Büyük ihtimalle başka kadınlara da yapıyor. Gerçekten bu saçma özgüvenleri, cesaretleri inanılmaz korkutucu.