Sosyalleşmeyi Beceremiyorum?

Ben dış görünüş olarak çocukluğumdan beri zayıf cılız biriyim hâlâ aynıyım fiziksel çekiciliğim pek yok bu öz güvenimi çok olumsuz etkiliyor o ayrı konu ama asıl hayatımı olumsuz etkileyen utangaçlık yani çocukluğumdan beri içe dönük sessiz utangaç çekingen biriyim bu hiç değişmedi açılamadım kendimi aşamadım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi çok pasif asosyal yalnız kaldım kendimi kapattım ergenliğim gençliğim hep böyle geçti insan içine ortamlara giremedim okula askere falan gittim ama oralarda da zaten böyleydim yani her halimden belli oluyor içe dönük çekingen utangaç sessiz biri olduğum ve çok dışlandığım da oldu

Anlıyorum senin düşündüklerini hissettiklerini bende yaşıyorum dış görünüşümden dolayı insanlar dalga geçer alay eder aşağılar dışlar içe dönük utangaç sessiz olduğum için de aşağılanırım dalga geçerler dışlarlar diye düşünüyorum zaten bunları daha önce yaşadım çocukluk ve ergenlikte okulda mahallede çok dışladılar dalga geçtiler alay ettiler aşağıladılar sataştılar maalesef bunları yaşadım ergenliğimde de açılamadım öz güvenim gelişmedi kendimi aşamadım sosyalleşemedim sonra daha içime kapandım liseden sonra tamamen eve kapandım zaten okulda da sessizdim yalnızdım gençliğimi de hep eve kapalı geçirdim senelerdir evden dışarı çıkmıyorum 33 yaşındayım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım yok maalesef böylece yaşlanıyorum kendimi yetersiz eksik güçsüz hissediyorum

Evet haklısın ama ben artık bazı şeyleri kabullenmeye başladım yani dış görünüş olarak zayıfım bunu değiştiremedim bu yaşıma kadar olumsuz etkiledi ama artık alıştım pek önemsemiyorum bu yaştan sonra da zayıf kalırım kişilik olarak da utangaç çekingen içe dönük sessiz olduğumu kabullenmeye çalışıyorum çünkü değişmiyor hayattan çok beklentim yok hayallerim o kadar küçük ki sadece dışarı çıkmak bile en büyük hayalim çünkü senelerdir evden dışarı çıkmıyorum çok sıkıldım bunaldım dışarı çıkmaya ihtiyacım var en büyük ihtiyacım bu gençliğimi hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı bu yüzden çok şey kaybettim hayatı kaçırdım bunun telafisi de yok gibi bu yaştan sonra kendimi hayata çok geç kalmış hissediyorum

Aslında insanların benim hakkımda ne düşündüklerini pek önemsemiyorum buna alıştım artık ezik aşağılık deseler bile kabul ederim bunu hiç kafama takmıyorum sorun sadece insanların bana karşı düşünceleri davranışları değil bu benden kaynaklı bir durum ben hiç açılamadım hep böyle içime kapanık kaldım kendimi eve kapattım ergenliğimden itibaren zamanla daha da kendimi kapattım evde durdum diğerleri gibi olamadım açılamadım sosyalleşemedim çok pasif öz güvensiz kaldım utangaçlık çekingenlik zaten hep vardı ama gelişim dönemlerinde yeterince gelişemedim hep eksik yaşadım hep yetersiz güçsüz kaldım kendimi geri çektim insanlardan kaçtım kendimi eve kapattım gençlik yıllarımı hep eve kapalı yaşadım maalesef bu da uzun vadede beni daha olumsuz etkiledi dışarı çıkamıyorum korkuyorum utangaçlık gitmiyor öz güvenim yok her sene aynıyım hep evdeyim sıkılsam da bunalsam da evden dışarı çıkamıyorum yaşım ilerledikçe daha da içime kapandım gençliğime dair hiçbir şey yaşayamadım hiç anım yok hiçbir deneyimim yok kendimi yetersiz görüyorum maalesef hayatın dışında kaldım dışarıya ihtiyacım var ama olmuyor yapamıyorum

Teşekkürler ama gitmeyi düşünmüyorum çünkü hiçbir faydası olmaz hatta gidersem her şey daha da kötüye gidebilir