Bence en yakınındaki insanların bile yalnız hissettirdiği bir dünyada yalnız kalmak kendine verebileceğin en güzel hediye. Ne zaman bir ilişkiden çıkıp, duygusal çöküntümü aşıp, artık objektif bir düşünce aşamasına geçsem ve o insanın bana yaşattığı yalnızlık sonrası kendimle mutlu olduğum özgür hayatıma geri dönsem kendimi yeniden bulmuş ve doğmuş gibi hissediyorum. Aynı şeyi kendimi bağlı hissettiğim, çok değer verdiğim ama aynı değeri göremedikten ve göremeyeceğimi fark edip çırpınmaktan vazgeçtikten sonra bıraktığım yakın arkadaşlarımda da hissettim.
Bence artık ilişkiler çok çiğ, çok yavan. Ve bu ilişkiler içinde kendimizi yalnızlıktan da ötesi değersiz hissediyoruz. Kaliteli ve bireysel yalnızlığı, kalabalık ve bencillik dolu ilişkilerdeki yalnızlığa tercih ediyorum artık.
Yalnızlık dediğin olay aslında kimsenin seni anlamamasından ve sadece işleri düştüğünde yanında olduğundan kaynaklı çünkü herles çıkar peşinde olunca ve ne zaman darda kalınca işte o zaman yalnız olduğunu anlıyorsun çünkü lazım olduğunda kimse yanında olmuyor bu durumu iyi bilirim