Gerçekten o kadar yalnız mıyız?

Yalnızlık, çoğu zaman fiziksel bir durumdan çok, ruhun bir arayışıdır. İnsanlarla çevrili olmak, kalbini doldurmaz, çünkü yalnızlık, asıl senin içindeki boşluğun yankısıdır.

Etrafımızdaki insanlara rağmen yalnız hissetmek, belki de gerçek bir bağ kuramamaktan ya da kendi içimizdeki kaosu kimseye anlatamamaktan kaynaklanır..

Yalnızlık, bazen kelimelerin yetmediği, bakışların kesişemediği, dokunuşların hissedemediği bir uçurumdur.

İnsanlar sana yakınmış gibi görünür, ama ruhun derinliklerine erişemez. Kalp atışının müziği bile belki bu sessizliği dolduramaz, çünkü o tık tıklar yalnızca sana aittir, başkalarına değil...

Ama yalnızlık bir seçim midir?

Bilemiyorum, belki de sadece kendimizi korumak için inşa ettiğimiz bir kaledir.

Güven duymak, kendimizi açmak cesaret ister... Belki bu yalnızlık, sadece seni anlayacak doğru bir sesin ya da senin kendini anlayacak cesaretinin bekleyişidir kim bilir...

İnsanlara uzak hissetmek, belki de kendi içinde kendine yakınlaşamadığın için böyledir. Ve belki de yalnızlık, o sessizlikte kendini bulman için bir fırsattır...

Yine uzun oldu...

Bazen düşünüyorum, gerçekten o kadar yalnız mıyız, yoksa yalnızlığı hissetmek mi bizi yalnız yapıyor? İnsanlar çevremde, sesler var, mesajlar var, ama bir sessizlik hâkim içimde. Sanki kalabalığın içinde kimse gerçekten "ben"i göremiyor.

Belki de yalnızlık, başkalarının değil, bizim kendimizi fark edemememizden kaynaklanıyordur. Kendime döndüğümde, evet, bazen yalnızım ama bu kötü mü, ondan da emin değilim. Çünkü belki de en derin bağları önce kendi içimde kurmam gerekiyor.

Kalabalık bir yalnızlık benimkisi
Beni çiğ bir sessizliğin içinde aramalısn
Kimsesizligm bir çare degl ki
Kendi kızıl mahşerinden utanmalısn

Gerçekten bir ben yalnız bir de Tanrı
Hayat verdi hayat ellerimden kaydı
Tutunduğum o yerler kırık bir daldı
Bak bu rüyada her şey benim gibi
Tek başına kaldı


Birsuskuncicek🌸🙏