Psikolojik danışmanlık almaya geldim?

Konuştuk içimi açtım. Ama onu affetmek gelmiyor içimden. Affetmeye ya da onu anlamaya layık görmüyorum. Tabiki denedim affetmeyi, rol yapıp kendimi de kandırdığım bir süreç oldu ama sonra bı anlamı olmadığını anladım. Onu affetmek değil de onu gördüğümde ya da onunla aynı havayı soluduğumda sinirli, gergin olmak istemiyorum yıpranıyorum çünkü. Tahammülsüzlük var içimde bunu çözemiyorum. O dönem aldığım psikiyatri ilaçları, bende bıraktığı bazı izlerin acısını halen üzerimde taşıyorum fiziksel olarak da tabii hatta ileride bir çocuğum olduğunda " neden " dediğinde ne cevap vericem bunu bile bilemezken evet gerçekten de ben onu affedemem

bu öfke ve sinir halinin geçmesi için ona karşı olan kininin bitmesi gerek üzgünüm. ayrıca birine karşı nefret duymak genelde nefret edilen kişiden çok nefret edeni yipratir. sen de bu durumun farkındasın zaten kendin için kinini azaltmayı dene onun için değil. ya da yapabiliyorsan evini ayırman gerek. çocuğuna cevap vermekle ilgili endişeli olmamalisin bence çünkü aradan yıllar geçtikten ve onu sık sık gormen gerekmedikçe zaman kendi üzerine düşeni yapicak ve nefretin azalicak.

Keşke elimden gelse bu şehirden tamamen uzaklaşabilmeyi başka bir şehirde bir kaç yakınım ile sil baştan bir hayat kurmayı çok isterdim belki ileride bir şans olur ama şu ve yakın dönem ihtimal bile yok. O çocuk başıyla bir çocuğun geleceğini oynamaya kalktı o çocuk bendim. Ve o dönem psikiyatri ilaçları, doktor yardımları da alırken kendime 30-40 dan fazla jilet attım. İleride çocuğum belli bir yaşa gelip bunu görünce " neden " diyecek. ya da ergenlik zamanı olacak mesela benden örnek alacak korkuyorum. Kendim bile halen gördüğümde sebebi o olduğu için üzülüyorum. Bir havuz, deniz benim için işkence. Kendime zarar verecek bir insan asla değildim arkadaşlarım " canın tatlı" derdi bana. Ama gördüğüm baskı, zorla yönlendirildiğim alakam olmayan meslek tercihlerini de yaptı. Yaşıtlarım avmde gezerken ben eve kapatılıyordum. Sebebi de görüşlerimiz aynı olmadığı için. Evet bu sorunları şu an aştım ama izleri ve bıraktırdığı duygular yıllar geçmesine rağmen geçmiyor. Güzel bir çocukluk geçiremedim, hep öğrenmek istediğim gitarı öğrenemedim, sesim güzeldi sigara yüzünden mahvoldu, kendimi geliştirmek istediğim alanda geliştiremedim. Halen gitar öğrenmek şarkı söylemek istiyorum ama zibidi, serseri ya da başka kötü ifadeler kullanmayayım bunlar aklıma geliyor. Beni yönetmeye çalışırken dibe batırdı çıktım ama çıkarken ne hissettiğimi unutmadim, unutamam affedemem. Affedersem kendime haksızlık, saygısızlık yapacağımı düşünüyorum.

yazdıkların bana dokundu kim bilir küçük bir kız çocuğu için yaşamak ne denli zordur. küçük sene sarılmak istedim :) ve unutmakla affetmek farklı şeyler bence. bir psikolog benim yazdıklarımı yazmaz ancak ben de hiçbir şeyi unutmam. küçükken abim bana tokat atmıştı ve o an asla aklımdan çıkmaz beraber gülerken dahi hatırlarım. böyle hatalar o kisilere olan yakinligimizi etkiler, kimseyle çok yakın olmamız çok fazla şey paylaşmamiz gerekmez. ancak kendimizi düşünelim. abin senden çok şey çalmış bir de huzurunu çalmasına izin verme. önce kabullen her şeyi ama hem de her şeyiyle. abin hata yaptı, sen kendine zarar vererek hata yaptın. ama ne yapamayız biliyor musun geçmişi asla ama asla değiştiremeyiz. buraya binlerce kere asla yazmak istedim çünkü insanın aklına kazinmali. unutmak da çözüm değil dersler çıkarmaliyiz. henüz gençsin ve ilerideki çocuğunu düşünüyorsun, bilinçli birisin bana kalırsa. ve kendin de boyle zor bir şey yaşadığın için gelecekteki çocuğunu daha iyi anlayacak daha iyi koruyacaksin. çünkü sende neyin eksik olduğunu biliyorsun. ve şarkı söylemeyi bırakma yine de gitar çalmayı öğrenmeyi yapılacaklar listenden çıkarma. umarım önünde hayallerini gerçekleştirebilecegin uzun bir ömür olur, karşına çıkan fırsatları güzel degerlendirebilirsin. bunlar için de umutlu olman gerek

Şu insanın maalesef hayatımda bulunduğu ortamda umut kelimesi anlamını yitiriyor benim için. Tam mutlu oluyorum bir gün sonra onu görüyorum tüm modum düşüyor, geriliyorum. Yaptığı hareketlerden tutalım ki varlığını belli ediyor o varlığı da beni sinirlendiriyor. Onu affetmemeyi, unutmamayı ama aynı zamanda da bu durumların etkisinde kalmayıp, umursamamayı, varlığını yok saymayı, etkilenmemeyi isterdim. Kendisine Çok yaşa diyorum içimden bir insan olarak bunu asla demek istemiyorum ama işte icimdeki tahammülsüzlüğü cözemiyorum. Cözebilsem umrumda olacak insan bile değil kendisi. Hiç alakası yok ama depremdekiler için o günden beri her gece onlara dua ediyorum. Ama onun iyiliği için kılımı kıpırdatmam. Çekip gitse huzura ererim biraz da olsa.

Çok yaşa yerine " Çok yaşa " yazacaktım. Otomatik düzeltme işte

Klavyemde sıkıntı var galiba ge b er diyorum çok yaşa diye düzeltiyor

Seni anlıyorum umutlu olmak her zaman zordur ama bugün hayatı daha yaşanılabilir kılmak için öyle olmalıyız. abinle arandakiler dusundumden derin izler bırakmış sende. bence bunlari bir uzmanla gorusmelisin sana çok daha iyi gelecektir. yine de konuşmak istediğin her zaman bana yazabilirsin

klavyen sana iyi gelecek olanın affetmeye çalışmak olduğunu biliyor bana kalırsa. affetmek dedigime bakma nefret etmeyi bıraksan yeterli gelir. ayrıca kendini yalnız hissetme. babam ve abim kötü yüzlerini sinirli taraflarını gösterdikleri zaman hissettiklerinin tıpatıp aynısını hissediyorum. ancak nefretin yanında sevgi ve anlayış da yetiştirdim sana tavsiyem de bu ancak bunu tek başına yapmak çok zor olucaktir senin için bu yüzden psikologla görüşmeyi rica ederim aklından çıkarma

Eğer psikoloğa gider ve son 6 ay icinde intihara teşebbüste bulunduğumu ( başka sebepler de var kendimden kaynaklı) intihara teşebbüse rağmen hastaneye başvurmayıp evde kendi kendime 2-3 gün ağrı çektiğimi anlatır ve beni anlamasını kolaylaştırırsam sonucunda ilaç yazabilme ihtimalini düşünüyorum. Psikiyatriste yönlendirir falan sicilime bu tarzda bir şey girmesini istemiyorum. Defalarca gitmek istedim hani konuşur rahatlarım dedim ama hep bir defa daha düşünüp vazgeçtim. Yakın gördüğüm 2-3 insan var hayatımda onlar da asla hislerimi anlayamıyorlar. Bı çare diyerekten buraya yazdım ama yine anladım ki önemli olan insanın içinden gelmesi. Benim içimden ne onu affetmek ne de ona anlayış göstermek geliyor. Bunu zamanında denedim olmadı bir dahasına lüzum görmüyorum ki. Galiba bir psikoloğa gidip yılları kısa bir sürede özetle anlatmadan önce anlaşma yapmalıyım " bak ilaç yok " diye. Ge ber kelimesini de klavye değil KS düzeltiyor onu farkettim 😂. Teşekkür ederim konuşman için iyi geldi yeniden sorunu içimde cozmem ve kendimi bazı konularda ikna etmem gerektiğini anladım. Gece gece seni yordum ama bir sorum daha olacak nasıl gelmemesini, bezdirmeyi sağlayabilirim?

Yani onu görmemek tsmamen uzak kalabilmek için.

ah keşke sicil ya da ilaç konusunda tavsiye verebilseydim, onun için yeni bir soru sormaya ne dersin? Önemli olan bence içinden gelmesi değil nasıl yapacağını nerden başlayacağını bilmen. şimdiye kadar ona karşı olan hislerin sana belki de bu kadar zarwr vermiyordu. zaten affetmeyi de onun için değil kendin için yapicaksin. ayrica hiç rahatsız etmedin. soruna gelicek olursak onun gelmemesini sağlamak değil de senin ev ortamından uzak kalman sağlanabilir. öğrenciysen kalan vakitlerinde kutuphaneye gidebilirsin ya da dershane. diğer durumda da çalışıyorsan bir işe girebilirsin. hatta riskli bir tavsiye vereyim mi ben senin yerinde olsaydım çalışır para kazanır, biriktirir ve eğer yaş ve kafa olarak yeterli olgunluğa erismissem kendi yaşamımı kurardım. evlilik demek istemiyorum çünkü doğru olduğuna inanmıyorum. her neyse bu iki ihtimal ile evden uzak olmus onu çok görmemiş olursun. ayrıca abinin yaşı kaç bilmiyorum sansliysan evlenip gider

ay cok öznel görüşler belirttim lütfen tavsiyelerimi çok da ciddiye alma durumu tam olarak bilmediğim için uygun olmayabilir

maalesef bir süre calışamayacağım sağlıksal durum, fizik tedavi görmem gerek sıra bekliyorum yoksa çalışırsam ve uzun süreli ayakta kalırsam 2 hafta evde yatmam gerekiyor sonrada işten çıkarılan ben oluyorum. Para biriktirip kendi evime çıkmayı düşündüm ama kendi evime çıksam birikim yapamam ileride elbet evlenirim hangi parayla olacak ki? Şimdi aile evinde çalışıp birikim yapmam gerek bu karşı tarafta kendi adım adına da yapmış olacağım bir şey olacak. Ama tabii bu da bir ihtimal gün gelir çalışıyor, sağlığım yerinde olur birikimim olur bir anda kafam atar umursamadan yapabilirim bunu ama şu an bunun için de durum müsait değil. Affetmek konusunda da onu affedersem kendime saygısızlık olacağını düşünüyorum. Öznel görüşlerin benim için daha değerli klasik nesnel görüşleri tahmin edebiliyorum ve hiç faydası olmayacaktı hatta yargılanabilirdim de belli mi olur? Verdiğin fikirler için teşekkür ederim belli bir zaman sonra kendimi toparlayabilirsem yapamayacağım şey değil ama zamanı var o zaman geçene dek nasıl sabrederim bilemiyorum. Yarın tekrar hakkım olduğunda yeni bir soru oluşturabilirim

Geçmiş olsun umarım hızlıca iyileşirsin, ruhen de. birikim yapmak da her bakımdan doğru bir karar en azından kendine ikinci bir şans tanımış olursun. çok zor bi durumda kaldin diyelim ki gitmek gibi bi sans elde ediceksin. affetmek bana da çoğu zaman kendime saygısızlık gibi gelir. ozsaygimi yitiriyormusum gibi. ancak böyle değil. mesela seni aldatan sevgilini affedersen kendine saygısızlık yaparsın çünkü onu hayatından çıkarma şansın vardi ya da sana ihanet eden arkadaşını hayatında tutarsan buna da kendine saygısızlık diyebilirsin ancak ailemizden insanlara inatla kin biriktirmeye devam edersek kendimize saygısızlık yaparız çünkü bu öfke hali bizi yıpratıyor. insan sevdiği birini böyle zor bir duruma sokar mi. yani kendisini:) nasıl sabredersin bilmiyorsun anlıyorum ancak lütfen sabret çünkü hayat o kadar değişimlerle dolu ki inan yıllar sonra hayatın çok farklı bi konumda olabilir yaşama tutunursan. ancak öylesine yaşama ciddiye al yaşamayı. nazim hikmetin mi böyle bir şiiri vardı hatırlayamadim. ve nesnel fikirler hakkındaki görüşüne katılıyorum ancak insan yine de içinden gelenleri olduğu gibi dedikten sonra tereddüte düşüyor. ve yaşamayı sev olur mu yolda yürürken kardan bembeyaz olmuş zemini, düşen yağmur damlalarını seyret. her sene en sevdigin şarkıyı filmi değiştir yaşamın ne kadar da degisebilicek şey olduğunu sana hatırlatır. bunları neden dedim bilmem içimden geldi. kendine iyi bak içini açtığın için teşekkürler

Bugün yeniden tartıştık, bunaldım