Sizce bu bu yaklaşımım doğru mu, değil mi?

Konya'da yaşıyoruz ve halamgille altlı üstlü oturuyoruz. Halamın kızı Adıyaman'da enkaz altında kaldı ve depremin gerçekleştiği ilk günden beri kendisine ulaşılmıyor. Babam, eniştem, dedemin erkek kardeşi ve birkaç erkek akrabamız daha 2 gün önce Adıyaman'a gitti. Bu arada halamgile de gelen çok misafir oluyor. Ben de genellikle halamgilin evinde durup misafirleri karşılıyorum. Ayrıca ailecek gece gündüz kuzenim için dua ediyoruz.

2-3 gecedir toplamda en fazla 4-5 saat uyuyoruz ve o kadar uykusuz kalmaya alışkın olmadığım için ayakta durmakta zorlanıyorum. Onun için arada bir eve çıkıp kahve içip yemek yiyip tekrar aşağı iniyorum. Ayrıca yemeğimi de evde yiyorum, çünkü bizim kültürümüzde bu durumlarda ev sahibi kişilerin olayın yaşandığı evde indirilen yemekten yemesi, çaydan kahveden içmesi ayıp sayılır.

Bununla birlikte bir yaklaşık 1 aydır da İngilizce'mi geliştiriyordum, çünkü bu yaz sonu yurtdışına gitmeyi düşünüyorum. O yüzden evde olduğum zamanlarda bir yandan da İngilizce'mi geliştirmeye devam ediyorum.

Babaannem, dedem sürekli ağlıyor, ama ben fazla ağlamıyorum; çünkü ağlamanın bir faydası olmayacağını, onun yerine dua etmenin çok daha doğru bir davranış olacağını düşünüyorum.

Sizce yaklaşımım doğru mu, değil mi?