Evliler mutsuz olduklari halde neden bosanmazlar?

Boşanmaya cesarete edemedikleri için.

Kaybetme korkusu. Menfaat. Bir taraf diyecek ki malımın neden yarısını ona bırakayım ki. Diğer tarafta hayata nasıl tutunurum, nasıl ayakta dururum, ailem beni kabul etmese kim arkamda duracak gibi kaygılar vardır.

Ben bunu yaşayanlardan biriyim ama korkmadım. Kızımı da oğlumu da yanıma aldım. Hiç kimseye de güvenerek bu yola girmedim. Annem ve Babam yaşlı köydeler zaten. Onlar kararıma saygılı idiler. Arkamda da oldular. Onlardan zaten maddi yardım da istemedim. Onların varlıkları bile yeter bana.

Günlük 3-4 saat uykuyla her günümü onlara adadım. Hem çalıştım, hem kahvaltılarını hazırladım hem de yemeklerini yaptım. Her işi de kendim yaparım. Kızım ne isterse de yaparım. Börekti, yufka açmaktı, tatlısı, sütlüsü hiç fark etmez. Büyüdüklerinde onlar için de bir hatıra olacak.

Ama şunu bilin ihanet yoksa ve aşırı geçimsizlik, kavga yoksa aranızda konuşmaya çalışın. Birbirinizi dinlemeye çalışın. Sesinizin yankısı evde kaybolmasın. Gerekirse Aile meclisi kurun. Üç kez, dört kez ama diyalogtan vaz geçmeyin.

Yıkan taraf siz olmayın. Yapıcı olun. Olmuyorsa zaten o yuva yıkılacaktır ama siz elinizden geleni yapmış olun. Boşanmak bir imzaya bakar çokta zor değil ama devam ettirmek kor bir ateşi elde tutmak gibidir.