Büyüklerinizin “Ben senin yaşındayken…” diye başlayan cümlelerini dinliyor musunuz?

Tilt oluyorum. Ne ben senim, ne de aynı dönemde yaşadık. Devir değişti, artık anlattığın insanlar bile yok. Ben nasıl senin gibi davranabilirim ki? Bu yüzden çok kulak asmıyorum. Saygıdan dolayı dinliyorum ama duymuyorum çünkü kulağım onlarda değil. Zaten zihnimde yeterince şey var ¢

Babamın bir huyu vardır. Annemle ben anlarız o gün babamın keyfinin olmadığını. Yorgun görünüyorsa, konuşmuyorsa, özellikle sofrada, e kardeşlerim de çok. Konuşan, gülen oluyorsa babam başlar böyle anlatmaya.

-Ben sizin yaşınızdayken İstanbul'a gelip ne zorluklar altında çalıştım, (doğrudur bir şey diyemem tabi, hayat şartları...)
-Babamızın yanında konuşamıyorduk bile, misafir gelince, misafirin oturduğu sofraya oturmazdık.
-Korkudan babamızın suratına bakıp konuşamazdık... gibi şeyler.

E kardeşlerim anlattıklarından ne anlayabilir ki?😂 umurlarında değil. Kardeşim de "e baba o zaman biz senin yanında nefesimizi de tutalım der" haklı çocuk. O zaman ile bu zaman arasında baya fark.
Tabi bu da çocukların büyüklerine karşı saygısız olacağı anlamına gelmiyor.