Anneme para göndermiyorum diye vicdan azabi duymali miyim?

Benim oldum olasi annemle aram iyi degil. Beni kiz kardesim kadar da sevmedi, ona saygi duydugu kadar bana duymadi. Hep evde cok kavga ettik annemle.

Beni kucukken cok döverdi. Babannem falan vurma kızıma, el kadar cocuk dövülür mu derdi, ici giderdi annem bana vurdukca. Bir kere de hiç unutmam alttaki komsu annem döverken sesime gelmişti.

Kardesime hic vurmadı. Hadi diyelim ki bende cahildi, öyle görmüştü belki annesinden, ailesinden. Kiz cocugu dövülürdü kendi zihniyetine gore. 18 yasinda evlenmisti. Hadi bir sekilde büyüdüm ondan sonra belki gucu yetmedi bana, belki anneligi öğrendi ama sonrasinda da hep cok kavga ettik sozlu olarak.

Bir turlu beni anlamadi, belki bende onu anlamadim. Karakter olarakta zor birisi. Alingan, bir sey desen agirina gitse sürekli kusen, tavir alan biri.

O kadar kavgamizdan sonra hicbir zaman yanıma gelip özür diledigini bilmem. Hep kendini hakli görmüştür. Bir kere bile kizim oyle demek istemedim, kavga etmek istemedim, oyle davranmak istemedim diyerek gonlumu almaya calistigini bilmem.

Hep ben gittim yanina. Annemdir, bana darılmasın, küsmesin diye tam tersine ben saatlerce, gunlerce gonlunu almaya calistim, benimle konuşsun diye cabaladim, iceri gidip annem benimle küs, konusmuyor diye agladim.

Hayatim boyle geçti. Kendisi yuzunden aile hayatimizda olmadi hicbir zaman. Yani bana göre anne dedigin birlestirici olmali, ayrıştırıcı degil.

Üniversite zamani deli gibi ders çalıştım. Istedigim bolumu kazanmak icin degil, evden gideyim diye. Tercih zamani babam istemedi, baska sehri yazmayalim, maddi olarakta zorlanmayiz, gider gelirsin dedi.

Babama ben burada kalmak istemiyorum artik kavgadan, küslüktan anlasilamamaktan yoruldum. Zaten o da ister gitmemi, surekli gitsen rahat ederiz, sorun cikaran hep sensin deyip duruyordu bana.

Disarda zorlukta çektim yalan yok ama evde zaten bir ailem yoktu. Birakmak zor olmadi bu konuda. Bir tek babam cok üzüldü, birakamadi beni. Beni otobuse bindirip yolcu ederken ki gozlerinin dolulugu, aglamamak icin kendini tutuşu hala zihnimde. Giderken en cok babam icin üzüldüm. Onun disinda ne evde ne de o sehirde üzüldüğüm bir sey olmadı.

Beni babam kadar, annem cok sık aramıyordu ama ben sehir disindayken bile annemin küstügü oluyordu, aramiyordu. Bende aramadim. Artik sanki bir kucuk cocugun gonlunu alir gibi ugrasmaktan sıkılmıştım zaten. O yaşlardaki tavrim artik ne yaparsan yap, küsersen küs seklindeydi. Artik alışmistim, bana küsmesi kucuklugumdeki gibi, lise cagimdaki gibi vicdanen rahatsiz etmiyordu beni.

Simdi ise 2 senedir kamuda calisan biriyim. Ailemden yine ayriyim. Kafami kurcalayan şey ise aileme para gondermeli miyim? Babama sordum yok kızım, senin paran, sen kira falanda ödüyorsun hem. Bizim ihtiyacimiz yok dedi.

Anneme ise sormadim, soramiyorum. Bir yandan annemdir, beni büyüttü, emzirdi butcene gore gönder bir seyler diyorum. Bir yandan da bana yaşattıklarını hatırlayınca da ister istemez icimden bir sey durduruyor beni. Siz olsaniz ne yapardınız?