Yalnızlık insanlığa mahsus değildir?

Merhabalar
Tam soru olmasada yazmak istedim buraya. 5 sene önce yurt dışına taşındık baya zor bi wsüreçti benim için tam adapte olamıyordum şimdi yaşadığım ülkenin dilini öğrendim fakat hala insanlarla iletişim kurmakta zorluk çekiyorum eskiden beri pek arkadaşım yoktur. 3 sene önce türk bi kızla tanıştım baya yakın arkadaş olduk kardeşim yok benim annem ve babamıda çalıştıkları için pek göremiyorum. Tanıştığım kız bana çok iyi geldi onun sayesinde iletişim becerilerim baya gelişti ondan önce hiçbir şeye cesaret edemezdim. Tek dostum bundan 6 ay önce babasının işi dolayısıyla farklı bi ülkeye taşındı. Her gün konuşmaya çalışıyoruz ama tabi ki eskisi gibi değiliz. Kendimi onunla tanışmadan önce hissediyorum yalnız ve çaresiz. Eskisi gibi tekrar içime kapanmaya başladım. Evden pek çıktığım yok okula gidip geliyorum işte. Baya mutsuzum yataktan çıkmak zor geliyor bütün günüm telefona bakmakla geçiyor. Eğer tek 1 dostum bile olsaydı böyle olmazdı diye düşünüyorum. Yaşıtlarımın dostluklarına nasıl eğlendiklerine hayattan nasıl keyif aldıklarına baktıkça çok üzülüyorum. Yaşadığım ülkeden mi benden bi kaynaklanıyor anlayamıyorum.