Yalnızlık seçilebilir bir şey mi, herkes onunla anlaşabilir mi?

Bunu ara ara düşünürüm, henüz içinden çıkabilmiş değilim. Kendi seçimiyle yalnız kalan insanın bunun ne kadar hür iradesine bağlı olduğu belirsizliğin içerisinde yüzer. Cihan Çetinkaya’nın da dediği gibi:’ Yalnızlık bir tercih midir yoksa mahkumiyet mi? Bilmem, bilemem, cevabını kim bilebilir ki? Bilmenin yükü dağlara sunulsa, kabul etmezlerdi.’ Toplumda kendini bulamayan kişi buna itilmişte olabilir. Bir süre sonra bunu benimsemesini ne kadar tercih olarak algılayabiliriz, tartışılır. Belki de toplumu tamamen reddederek kendinin olduğu bir dünyada kendini bulmak istiyor da olabilir ya da sadece yorgun düşmüştür. Bununla anlaşabilen de, kendiyle ve gerçeklikle yüzleşebilendir.

Yalnızlık kalabalıklar içinde yaşanır. Kendini ait hissetmediğin yerde yalnızlaşırsın. Ama tek başınalık herkesin anlaşabildiği bir şey değildir. Kendini tanıyan, kendi içsel yolculuğuna çıkıp kendini keşfetmeye çalışan tek başına kalabilir. Kendini mutlu edecek bir şey bulur. Gidenin ardından mutluluğu gitmez. İyi olmak için illaki birine ihtiyaç duymaz. Hem kendisiyle zaman geçirir hem çevresiyle sosyalleşir. Dengede tutar.

Yalnızlık, insanın kendisiyle yüzleşmeye cesaret ettiği anın adıdır.

Gerçekten tanımadan, onu övmek, yalnızca bir hayal kırıklığıdır.

Yalnızlık, ne bir ödül ne de bir cezadır, sadece içsel bir yolculuktur.

Kendi ruhuyla barışamayan, onu anlamayan herkesin korkacağı bir boşluk olabilir, ama bu boşluk aslında kimlik bulma çabasıdır