YETERSİZ BULMAK?

Üni 3 üm fakat küçüklüğümden beri genel olarak kendimi yetersiz bulmuş ve ailem tarafımdan aşağılanmışımdır. Küçükken işte sen onu yapamazsın bunu yapamazsın her şeyi unutuyorsun dikkatsizsin vs diyorlardı olan yeteneklerimi bile görmüyorlardı mesela çok güzel resim çizerdim ve küçüklükten beri dans ederdim. Ama bunlara hiç dikkat bile etmediler. Küçükken üzüldüğüm de hep yalnız kalıp ağlardım kimse gelip ne oldu diye sormazdı hep kendi kendimi toparlardım veya sorsalar bile ağlıyorum diye de azar yerdim. Kendi kendimi hiç sevmedim küçükken hep kendimde hata aradım bir şeyleri yapamam sandım. Zaten evde hep en ufacık bir şeylerden kavga çıkıyordu ve çok büyüyordu. Suçlu da hep beni ilan ediyorlardı. Hayatım boyunca kendimi yalnız hissettim kardeşim falan da yok. Arkadaşa aileden yakın gördüklerime anlatırdım ama şimdi öyle birileri de yok. Dediğim gibi kendi kendimi toparladım hep kendimi yetersiz ve başarısız buldum. Dikkat eksikliği teşhisi konuldu lise sona doğru.. çok geç konuldu farkındaydım. Şu an fark ediyorum aslında güzelim genel olarak herkes hoş bulur. Başarısız değilim derslerim kötü değil. Anlamam da sorun yok. Sorun bende değil onlarda ama yine de bazen evde öyle şeyler diyorlar ki gururumu kıracak mesela yarın sunumum olduğum halde babam saçma sapan bir laf attı kızacak kavga edecek yer arıyor. En ufacık bir şeyde saçma sapan tehditler diyor. Yani gururumu kıracak beni üzecek yer arıyor gibiler çok yoruldum ve bıktım sizce ne yapmalıyım. Bana destek olacak kimse yok ne bir arkadaş ne de biri sadece bana ben varım. Onlar düzelmez farkındayım sevmiyorum sevmek zorunda da değilim. Ama en azından kendimi motive etmek için ne yapmayalım çünkü bıktım artık her şeyden gurumumu beni sürekli kırmaya çalışmalarından … bu arada neden arkadaşın da yok derseniz hep çevremde çıkarcı insanlar olduğunu farkettim yalnızlaştım. Sizce ne yapmalıyım?