Nereye kadar böyle gider?

Merhaba arkadaşlar 3 senedir evliyim. 7 senelik bir ilişkinin ardından evlendim şimdi bir tanede kızımız var. çalışmıyorum hergün evdeyim. Oturduğum yerde hiç arkadaşım yok genel olarakta sadece 2 arkadaşım var ve kardeşlerimle aram pek iyi değil.26 yaşına geldim fakat hala hicbisey bilmiyormuş gibi hissediyorum hiçbir yere ait hissetmiyorum günlük ev işleri bana çok saçma ve boktan geliyor dakka başı saate bakıp eşimin yolunu gözlemek saçma geliyor aslında tam olarak mutlu olmak için bir kisiye muhtaç olmayi yediremiyorum belkide bilmiyorum eşimle bu akşam kavga ettik evden çıktı gitti bende çıkıp gitmek istedim ama sonra farkettim ki gidecek yerim yok kızımı uyuttum derdimi anlatacak kimsem yok büyük ihtimal kimse okumayacak ama ben üzerimden atmış olucam ben bazı şeyleri kendi içimde halledemiyorum sık sık ölümü düşünüyorum neyseki bunu yapacak cesaretim yok ayrıca ailemi dusunuyorum sevmek güzel bişey ama sevdiğimiz herkes sırtımızda bi yük aslında bunu böyle anlarda farkediyorum ne istiyorum bilmiyorum belkide bişeyi başarmak istiyorum anlamlı biseyin içinde olayım istiyorum ailem benle gurur duysun istiyorum siz nasıl yaşıyorsunuz ben sanırım nasıl yaşanır bilmiyorum Gelecegimden endişeliyim ailemin hayatının benim yüzümden ziyan olmasını istemiyorum hiçbir yere sığamıyorum mutlu olamıyorum siz nasıl oluyorsunuz?