Lise de çevremde o kadar insan varken neden mutsuz hissediyorum?

12. sınıf olmama rağmen bu 4 yıl içerisinde gayet iyi arkadaşlıklar kurdum. Fakat işin kötü yanı kendimi gerçekmiş gibi hissetmiyorum. İstediklerimi yapamıyorum, sevmeyi beceremiyorum. Biri gözüme hoş gelse dahi onunla konuşunca bile bir duygu hissedemiyorum. En basitinden iki yıl öncesine kadar babamla dışarıya çıkıp eğlenmek ister, ailecek vakit geçirebilmeyi dilerdim. Benim hatam ne diye düşünüp duruyorum iki haftadır. Belki bu durum bir süre devam edip sonunda hiçbir şey olamamış gibi hayatıma devam edeceğim. Derste her düşündüğümde gözlerim doluyor, iki saat kadar hüzünlü bir şekilde oturuyorum. Okulda beni tanımayan insan yoktur. Herkes eğlenceli biri olduğumu söyler. Ben niye bu eğlenceyi kendime yansıtamıyorum? Geçen ay bir kız kendi fotoğrafını çekerken arkada çıkmışım. Birden fotoğrafı açıp, yaklaştırdı. Ve birden ''Tipini s*keyim.'' dedi. Size yemin ederim o kadar çok içime oturdu ki anlatamam. Belki insanları fazla takıyorumdur bilmiyorum ama elimde değil. Dizi veya film izlerken atlaya atlaya izliyorum. Hayattan zevk alamıyorum artık. Tek dertlerim bu da değil. Gelecek kaygısı da bunlara ekleniyor. Daha 17 yaşındayım saçlarımın yarısı bembeyaz. Boya yapsam bile tutmuyor. Şarkılara sığınıyorum sadece. Yönelimimi bile keşfetmiş değilim. Boşluktayım. Bazen düşünüyorum. Aileme yük oluyorum, bir icraatım da yok. Ailenin en büyük çocuğu olunca sorumluluk da artıyor. Babamın benden umudu çok yüksek. Ama ben kendimde gelecek göremiyorum. Önceden sürekli birinciliğe oynardım. Şimdi ise en basitinden sınav kitapçığımı bile yanlış işaretliyorum. Kardeşlerimden saygı göremiyorum. Ne desem tersleniyorum. Halk içinde düşüncelerimi belirtemiyorum. Çünkü biliyorum ki illaki biri çıkıp düşüncelerimi yargılayacak. İleride çocuk yapmayı da düşünmüyorum. Böyle bir dünya minnacık, masum bir bedeni asla hak etmiyor. Eğer çirkin doğarsa hayatı mahvolacak. Tıpkı annesi gibi. Bazen diyorum ki bu ergen düşünceler nerden geliyor beynime? Cevabı bulamıyorum. Ortalamanın altında bir yüz, ortalama bir ev, ortalamanın altında okul hayatım. Daha ne isteyebilirim ki? Bir arayış içerisindeyim. Annem bir ara fark etmişti bu durumu fakat hemen dine yönlendirdi. Ne yapacağım ben? Gebereceğim günü sabırsızlıkla bekliyorum.