Boyumla dalga geçtikleri için ne çalışabiliyorum ne evlenebiliyorum bir insanın kaderini dalga geçerek bu kadar etkilerler mi?

Çocukluğumdan beri boyumla dalga geçiliyor. Kendimi değersiz, diğerlerinden eksik engelli gibi hissediyorum. Yaşım 28 bekarım boyum 150 kg 43
Üstelik ailecek kısayız (annem ve kiz kardeşim 147 abim 150 babam 160)
Git gide daha fazla çok içime kapandım dışarı çıkmayı bırakın odamdan dışarı bile çıkmıyorum neredeyse.
İlkokulda ve lisede beni aralarına almayan, boyumla dalga gecen ve beni döven arkadaşlarım geliyor aklıma beden derslerinden hep nefret ettim çünkü boy sıralaması olduğunda hep başta oldugum için dalga geçerlerdi.
İlkokul çocukluk dedim lise farklı ortam ve insanlar dedim üniversitede insanlar olgundur dedim iş hayatı profosyoneldir dedim hep aynı muameleye maruz kaldım hatta ilk ve son iş hayatımdan 4 sene önce performans düsüklügü bahanesiyle asıl nedeninin "duruş sebebi" olduğunu dile getirilerek işten çıkartıldım. Duruşum kötüymüş. Kendimi beğenirdim özgüvenim de yerle bir oldu
Ardından iş buldum girmedim sırf abimin iş yerine yakın oraya gelirse onunlada dalga geçerler diye kendimi suçlu hissettim ailemi kırmalarından korktum ailemle yanyana olabilecek tüm ortamlardan uzak durdum gezmedim hala da öyle onlar bana değer verirken benim böyle davranmam suçlu hissettirdi. Oysaki hayat çok kısa takma demekle de olmuyor. Cok bilinçaltı olumlamaları dinledim bi yere kadar kanser gibi nüksediyor bu düşünceler
Hayatımda ise hep degersiz hissettiren kişiler oldu.
Bir yıldır hayatımda beni çok seven biri var
Evlenmeyi düşünüyoruz
Onunla bu korkularımı paylaştım ilk başlarda Kısa boylu olduğumuza şaşırmıştı ama normal karşıladı ve korkularımın yersiz olduğunu söyledi İnsanların düşüncelerini yönetemeyiz ama şaşırmaları bile rahatsız ediyor. Çok alınganım.
Sevdiğim ile aileler tanıştığın da onlar bize göre (160-175) çok uzun olduğu için reddetmelerinden, şaşırmalarından, dalga geçmelerinden çok korkuyorum
Bu zamana kadar hep beni üzen insanlar hayatımda olmuşken bu boy kompleksi yüzünden beni gerçekten ilk defa seven benimde çok sevdiğim birinden vazgeçmekten korkuyorum ve bu korkularım yüzünden eskiden suçlu hissederdim fakat artık onları suçluyorum evlenmeme ailemin kısa olması engel gibi düşünüyorum aileler tanışınca kapıyı açtığım da bizi kısa gördükten sonra özellikle abimin benle aynı boyda gördüklerinde şaşırırlar dalga gecerler vazgeçerler diye çok korkuyorum bu düşünceyi sureklı aklıma getirmemek icin abimle evde bile karşılaşmaktan kaçınıyorum abimin kısalıgına isyan ediyorum sonra dönüp bakıyorum ölümlü dünya da ne igrenc düşünüyorsun sen ara bu kadar kötü olabildin yaa? Onlar mı tercih etti sen nasıl utanırsın bu durumdan diye düşünüyorum
Güncellemeler
+1 yıl
Düsüncelerim beynimi yiyip duruyor basım agrıyor. Ben bu kadar kötü biri olamam düşüncelerimi onaylamıyorsam neden kafamın içindeler? Neden davranışlarımı etkiliyor? Ne kadar aptalım onları kaybetsem çok üzülürüm oysaki...

Ne çalışabiliyorum ne evlenebiliyorum kendimi hiç sevmiyorum sırasıyla kendimi dalga geçenleri ailemi suçlamakla buluyorum kendimi
Güncellemeler
+1 yıl
Psikologlar maruz kalma ile bunu asabilirsiniz diyorlar ama korkularımla yüzleştiğim de gerçekleşme ihtimali korkusundan ve gerçekleşmesinde tekrar travmatık bir anı olmaması ıcın nasıl bir yol izlemeliyim. Ailesinin şaşırmasından, dalga geçmesi reddetmesinden korkuyorum bu durumu nasıl yönetebilirim ve olumsuz olursa ne yapmalıyım?
Boyumla dalga geçtikleri için ne çalışabiliyorum ne evlenebiliyorum bir insanın kaderini dalga geçerek bu kadar etkilerler mi?
Cevapla