Annemle birbirimizi yormayı nasıl bırakacağız?

Ben öyle affedici oldum ki yoruldum artık ama kalbimi yordu sıkıntı değil ben çocuk değilim artık kabullenmesi lazım

Gitme şansım belki mesleki anlamada olabilir o zaman bile benimle gelmek istiyor biliyor musun gelme diyemiyorum ama ima ettim sonra öyle bir vicdan yaptırdı ki kıyamadım

İnanamayacaksın ama nerede benzeyen insanlar var onları buluyorum çekiyorum sanki mıknatıs gibi

Aynen öyle böyle insanları hayatıma alırken buluyorum kendimi bir an da ama çok geçmeden farkediyorum kendi kendime ben ne yapıyorum der gibi olup bitiriyorum çünkü bu hikayenin devamını biliyorum oluyorum

Şehir değiştirmem gerekiyor evet ama yine arar durur dakika başı biliyorum. Araması sorun değil aslında ama ruhsal anlamda çok yoruldum. Ne heyecanım kaldı ne de bir şeyler için çabalamak için adım atmaya.

Nereden başlayacağım ki yeniden başlamak kolay değil

Teşekkür ederim umarım

Hayatıma nasıl devam edeceğim onu bilmiyorum büyüdüm ama sanki hiçbir şey öğrenemedim gibi hissediyorum

Benimle gelmek istiyor desem:)

Şu an imkanım yok ama bir gün olurda imkanım olsa bile yapabilecegime inanmıyorum çünkü ben bomboş hissediyorum hep elimden tuttuğu için düşünce kalkmayı ogrenemedim

Şu an öyle bir imkanım yok olsa bile bak nasıl biliyor musun devamlı arayıp darlıyor yordu beni