Ailenizden biri size gençken tüm hayatınız boyunca hatırladığınız ne söyledi de unutamadnz.. :/ ?

Benim hikâyelerim hep arabeks ama annemi o zamanki halini şimdi daha iyi anlıyorum gibi. Şimdi çok pişman olduğunu söylese de, aramızda çok büyük duvarlar var. Halâ ziyarete gittiğimde sarılmak gelmez içimden. Hoş o da yıllardır kapımı çalmaz.

Daha ilk okula bile gitmiyordum. "Çocuk senden korkacak" demiş aklı evvelin biri. 16 yaşına ulaşmadan evlenmiş bir çocuğa..! Ben üçüncü çocuğu oldum, biri ablam, ikincisini kaybetmiş ve ben. Benden sonra bir çocuğu daha oldu, benim kızamık hastalığım ona geçmiş. O da hasta doğup hemen vefat edince, o yaşta daha iki çocuğundan olan kadıncağız beni uğursuz bellemiş olacak ki, sevemedi bir türlü. "Çocuk senden korkacak" diye akıl veren kadına inat, "ben senden korkmuyorum" dedim. Çok inatçı bir yapım var. Sıcak soba maşası ile ilk o zaman tanıştım ama inadımdan geri dönmedim. O da bana daha çok zıt gitti. O günden sonra oğlunu "mamuk" diye seven kadın hayatımdan çıkıp gitti. Bana nefretle bakan başka bir kadın yerini aldı. Çektiklerinin acısını çıkarabildiği, gücün yetebildiği biri vardı artık, sanki yıllardır aradığı şeydim ben. Artık annemin öfkesinden kaçmak için, sabah gün ağırdığında babamın işe gitmesini gözleyip sokağa kaçar olmuştum. Taki akşam ezanı eve gelirdim. Bazı şeylerden ancak kurtuluyordum. Günde tek öğün yemek bile önemli değildi benim için. Babam işten gelmeden eve gelirken onunla eve gelirdim. En güvenli limanım oydu ama ona bir şey söylemek aklıma bile gelmezdi. Ben sokağa kaçan, yaramaz çocuktum. Sonra kardeşim oldu. Sert tabanlı terliklere halâ tahammül edemem evde, onların çıplak ve ıslak tenime bıraktığı izleri gören babam çareyi halamın yanına bir köye göndermekte bulmuştu. aylarca kalır olmuştum orada. Bu gün halâ etkilerini taşıdığım şeylerin, sadece ilk okula kadar olan kısmı. Bunlar annemin suçu değil, cehaletin suçu. Daha 20'sine ulaşamadan üç çocuğu doğan, birisini kaybeden bir psikolojiyi meydana getiren cehaletin suçu.

Vardır mutlaka ama şimdi hatırlamam çok zor bunu.. Zaten hatırlayabildiğim dönemlerde de öyle çok fazla iz bırakan sözler olmadı ama iz bırakan durumlar olmuştu.. Birkaç defa benim yüzümden sıkıntı çekip oldukça üzülmüşlerdi.. Kırmış da olabilirim zamanında.. O anları unutamıyorum..