Hayat neden bu kadar zor ve acımasız?

Hayatı zorlaştıran insanlardır. Ben neye üzülüyorum biliyor musun. Evet , hayat zor. Ama eskiden insanlarda muhabbet vardı , sohbet vardı , hatır sormak vardı , aç mısın diyenler vardı. Buyur eden , beklerim diyen , derdin varsa dinleyen vardı. Şimdi aslında ne oldu biliyor musun. Eskiden çok çalışmış biri olarak söylüyorum ölü gibi gelirdim eve. Ve yemek yer ailemle sohbet eder muhabbet eder Güler eğlenirdim. Buna gerçekten değerdi. Şimdi çalışıyorsan işten geldin yemek ye kenara çekil. Aslında robotlaştırıldık. Robotlaştık. İnsanı robottan ayıran şey zihindir. Bizlerde hayal etmek vardır. Lakin şimdi robot gibiyiz. Eskiden ne hayaller kurardık değil mi. Şimdi var mı hayal kuran? ya da hayali için mücadele eden. Düşün ki evlilik bile hayal oldu. var mı para biriktiren , ev alabilen? Var mı artık borçla bile evlenebilen? Kısacası hayat bize öyle bir tokat attı ki biz kalkmak içim mücadele etmiyoruz. Çünkü ; ruhumuzu aldılar bizden yani umudumuzu , hayalimizi , amacımızı. Çabalamak bile gelmiyor içimizden. Çünkü ; hayatın bize verdiği hediyeyi hayat kendine köle etmek için vermişti şimdi ise geri aldı. Nedir bu? Tabiki de bizi ayakta tutan hayalimiz. Hayal gücünü bize vererek ona tutunmamazı sağladı. Şimdi ise hayalimizi aldı bizi köle yaptı. Sevgi ve saygılarımla 🙏🙏

Bu ülkede çalışmanın karşılığını hak etmiyorsun. Karnını doyurmak için çalışmak ile yaşamak arasında ki farkı bilmeyen bir toplum ve yönetim biçimi. Mutsuz sürekli kaygılı kalitesiz bir hayatı yaşamak zorunda yazık geçen zamanlarımıza.