Arkadaşlıklarım niye hep böyle oluyor?

normalde arkadaş canlısı biri değilim, öncelikle bunu belirteyim. ailem ve 15-20 yıllık dostlarım haricinde kimseye ihtiyaç duymam. yeni tanıştığım biri için hadi şununla arkadaş olayım demem, yakınlık kurmak için çaba göstermem. iş hayatına atıldıktan sonra iş çevresinden gelişen arkadaşlıklarım hep karşı tarafın çabasıyla oldu. sürekli bir yerlere davet edilmek, doğum günümün kutlanması, eve misafirliğe çağırılmam, sonrasında ayıp olmasın diye benim de evde ağırlamak için davet etmem derken samimiyetin ilerlemesiyle sürekli bir şeyler talep etmeye başlamaları, kendim için yapmadığım görüşmeleri torpil için yapmamı rica etmeleri, ev bulana kadar eşyalarını evime bırakıp odamı haftalarca işgal etmeleri, hatta abartıp "sana yemeğe gelicez" demeleri, ben bu yaşıma kadar kimseye şu cümleyi kurmadım kurulmaz da zaten görgü kuralıdır. birine "sana yemeğe, kahvaltıya vs. gelicem" deyip kendini davet ettiriyorsan da yemeklik masrafı alır öyle gidersin. yani ailemden böyle gördüm ben. tamam gel deyince asla bunu yapmadıklarını da görünce mesafe koymaya başlayarak uzaklaşmam... süreç hep aynı işliyor. aramızdaki ilişkiyi sorgulama noktasına geldiğimde bu insanların bana hiçbir şey katmadığını, hep benden götürdüğünü, bana yük olduğunu farketmemle kendi kendime söz veriyorum biri ısrarla yakınlaşma çabası içindeyse illa ki insan kullanmaya çalışıyordur diyorum, karşılık vermeyeceğim bir daha diyorum ama durup durup bir yerden buluyor aynı tipte biri. geriye dönüp baktığımda hem zamanımı, hem maddi manevi olanaklarımı harcamasaydım bu insanlar için şu an çok daha mutlu ve verimli biri olurdum.

yetişkinlikte kurulan arkadaşlıklar mı hep böyle yoksa çevremde mi bir sorun var ya da bende? aynı durumları yaşayanlar var mı? deneyimlerinizi paylaşabilirsiniz.