Yurtta ilk günüm, çok mutsuzum ve aşırı yalnız hissediyorum. Bu nasıl geçer?

Ama onlar kendi aralarında konuşuyorlar beni aralarına almiyolar bende bir iki konuşuyorum ama birbirlerine verdikleri samimiyeti bana vermiyorlar bende arsız gibi sürekli konusmaya çalışmak istemiom birazda onlar benle konuşmaya çalışsın istiom şimdi gulusuyolar yan odada o kadar kotuyumki dokunsan aglicam şimdi banyoya girip hüngür hüngür aglicam

kuzum ya ☹ Tabiki onlar da seninle konuşmalılar! üzüldüm böyle yaptıkları için. Bak seni çok iyi anlıyorum çünkü benzer durumları yaşadım. Üstelik sosyal fobim vardı ve bunun için terapiye bile gittim, psikoloğum sayesinde şunları öğrendim: Sorun sende değil, senin yerinde başka birisi olsa ona da aynısını yapacaklar çünkü seni henüz tanımıyorlar. Belki farkında olmadan yapıyorlar bunu çünkü birbirlerini tanıyorlar, seni dışlamak gibi bir amaçları olmadığından eminim. Ya bi kendini onların yerine koysana, sen de arkadaşlarınla olsan, yeni biri gelse sen de hemen samimi davranamazsın. Inan bana insanlar düşündüğün kadar acımasız değil, bazen özgüven eksikliğinden dolayı sorun bizde, bizi istemiyorlar diye düşünüyoruz ama bunlar sadece kafamızdaki olan olumsuz ve gerçek dışı düşünceler. Dediğim gibi biraz zaman ver, bi kaç gün boyunca ufak ufak adımlar at kaynaşmanız için. Kim bilir ne güzel arkadaşlıklar çıkacak ortaya ve sen bu günün için, yaşadığın endişeler için kendine güleceksin. InşAllah onlar da sana samimi davranırlar, senin için dua edeceğim. Sakın umudunu kaybetme olur mu, su akar yerini bulur.

Yaaa teşekkür ederim yazdıkların için 🙏😟 bilmiyorum ya çok haklısın ama ben bı an önce burdan gitmek istiyorum sanırım psikolojim bu stresi kaldirmicak çünkü dediğin gibi benimde sosyal fobim var ve inanılmaz ozguvensiz biriyim. Sence kendimi gelistirip tedavi olup daha sonra mı gelmeliyim üniversiteye. Açıktan okusam nasıl olur 🙏😣

Aslında çok iyi bir fikir. Doğrusu ben sosyal fobim yüzünden okuyamaz hale geldim ve üniversiteyi bırakıp yıllarca kendimi eve kapattım. Okula giderken tedavi oluyordum, ilaç bile kullandım fakat hem okul fazla geldi hem de gittiğim yabancı psikologlar ve ilaçlar işe yaramadı (yurt dışında yaşıyorum). Bu yüzden artık dayanamayıp eve kapandım. Sonra Türk, dindar ve İslami açıdan terapi veren bir psikologla tanıştım, o iyileşmeme vesile oldu. Tekrar okumaya başladım, kalabalık bir şehirde yalnız başıma öğrenci evinde kalabildim ve diplomamı 26 yaşında aldım. Geç oldu ama başardım. Yani bence tedavi gerçekten çok önemli, 1 sene tedavi olup özgüven edinmeye odaklanıp sonra okursan senin için iyi olur aslında. Ama okula giderken de yapabilisin bunu belki, sana ve psikolojine ne iyi gelecekse onu yap. Açıktan da okuyabilirsin evet ama okula gitmek kadar etkili bir eğitim süreci olur mu bu bilmiyorum, onu bi araştırman lazım. Ha bu arada insanlardan kaçarak düzelemezsin ama dediğim gibi önce terapi alman lazım ve terapi eşiğinde korkularının üzerine gidersen iyi olur.

Mesela yarın okul var stresten geberiyorum. Ailem kesin karşı çıkar açıktan okumama. Ne yapacağım hiç bilmiyorum 😟

Ya arkadaş ortamı edinemezsem ya hep böyle yalnız kalirsam

Uyumsuz biri değilsen böyle bir şey olacağını düşünmüyorum.