Bu gibi ruh halinde ne yapayım geçmiyor?

Sırf cehenneme gitme korkusuyla ölemiyorum o kadar yaralıyım ki içim çok yaralı hiçbir şeye cesaretim yok senelerden beri yalnizim 5 6 yaşlarından beri gittiğim okullarda hep dalga geçildim hep ezildim hep kullanildim tek konuştuğum kişi var kız o da beni eziyor konuşasım gelmiyor, konuştuğum erkekler cinsel obje gibi görüp kullandı hep çok verdim hiçbir zaman karşılığını alamadım hislerim iyi olsa da hafıza sorunları yüzünden beyinsel sorunlar yüzünden kendimi ifade edemiyorum cümle kuramıyorum ve hangi erkekle konuşsam bilgili taşlayarak beni bastiriyorlar kimisi nişanlı olduğu halde bekarim diyor çoğunlukla amcalar yaziyor zaten babamdan yaralıyım canim çok acıyor kimse anlamiyor beni kimse şarkılarda kendime bir yoldaş buluyorum bu sefer de temelli onları dinleyerek dibe vuruyorum kendime bakmıyorum saçımı bile taramiyorum Ağlıyorum ama konuştuğum erkekler ajitasyon yapma diyor yüreğim parçalanıyor yüreğim kanıyor ama kimsenin umrunda olmuyorum dünyada nice fakirlikten nice çaresizlikte perişan olup sönüp giden insanlar gibi bnde sönüyorum bende kuruyorum bu zalim dünyada gençliğim gitti ölüyorum ölüyorum Allahim her yerim paramparça yüreğimin paramparça olması yetmiyor acılar bitmiyor bitmiyor üç kez ölmek istedim ama gerçekleştiremedim hep cehennemde olmaktan korktum ama yaşamak çok zor çok zor acıyla yaşamak her gün bu düzenbaz insanlar tarafından kandirilip onların niyetlerini anlayamamak çok zor düzelmiyor beynim böyle saf böyle ahmak yaşamaktansa gitmek istiyorum bu kadar hisli olmak istemiyorum her gün ağlamak istemiyorum