17 Ağustos 1999 Depremi'nin yıl dönümü. O korkunç #45saniye neler yaşadınız?

17 Ağustos 1999 silivrideyiz gece boğucu ve nemli üç gün Galatasaray’ın UEFA kupasına giden yolda ilk maçı rapid wieni 3-0 yenmiş hayatımızda ilk kez tanık olduğumuz güneş tutulması yaşanmış nedendir bilinmez yazlıktaki arkadaşlarla deprem muhabbeti yapıyorduk içimize mi doğdu anlamadım aynı günün gecesi çok gerçekçi gördüğüm bir rüya dün gibi aklımda gece vakti güneş dev gibi kırmızı bir topa dönmüş batıdan doğuyor dünyanın sonu geldi diyorum kan ter içinde uyanıyorum uykudan her neyse o geceye gelelim babamla ben üst katta yatıyoruz cam açık annem kardeşimle alt katta uğrar bir gibi uykuya dalmak için Fransa 98 de oynanan malların skorlarını ezbere biliyorum onları sayıyorum içimden kolay uyumak için bir an içim geçmiş hop diye zıplıyorum yatakta belli belirsiz hayal meyal hatırladığım kırmızı bir ışık deniz tarafında ilk anda aklıma dünyanın sonunu gördüğüm rüya geliyor evet diyorum bu sefer gerçekleşti sadece anlık aşağıya iniyorum merdivenden sağa sola çarpa çarpa annemlere koşuyorum annem dualar okuyor anne deprem oluyor galiba aşağı inelim hadi diyorum babamı tamamen yukarda unutmuşum babamın arkamdan korkma koşma dediğini hatırlıyorum 48 saniye tam geçiyor sonra deprem olduğu gerçeği ile o an yüzleşiyoruz herkes dışarda ortam zifiri karanlık yıldıZlar sanki aşağı inmiş sayamayacağımız kadar çok deprem oldu ama nerde ben Edirne taraflarında olduğunu düşünüyorum nedense telefonlar kesik cep telefonu yok amcamlara teyzemler halamla hepsi İstanbul'da ulaşamıyoruz sonra belli belirsiz haberler geliyor Kocaeli’de deprem inanamıyorum şoktayım basıl okur diyorum o kadar mesafe nasıl sallar evimiz Bakırköy’de yıkıldı diyorum kesin amcamlara halam hepsi gitti ve o andan itibaren günümüze kadar uzanacak o periyot başlıyor diyorlar ki bir tane daha olacakmış hayır diyorum ben bir daha bunu yaşayamam olmaz olamaz derken gğn aydınlanıyor amcamla halam jet hızıyla bizim yazlığa geliyor yüzleri bembeyaz avcıları geçmişler yıkılan binaları görmüşler ( çoğu e-5 üstünde şimdilerde otopark olmuş o boş araziler) zannetmişler bizim yazlıktaki o çelimsiz evler yıkılmış hiç birimize bişey olmadı biz kurtulduk şanslıydık yerimiz kocaeli değildi yerimi avcılar değildi üç gün tam üç gün boyunca Etiler’deki teyzemler bize geldi dışarda yattık içeri giremedik en ufak sallantıda dolarlara kaçtık o ana kadar bomboş olan yazlık sitemiz hayatımda hiç olmadığı kadar doldu herkes kaçtı herkes korktu …

O zaman 11 yaşındaydım abimle birlikte balkonda yatıyoduk evimiz Gölcük'ün tepesinde tüm şehri görüyodu ve 5. kattaydık. Başlayınca dizlerimizin üstünde balkonun kenarından tutundum ortalık toz bulutuna döndü. Karşımızdaki akrabadan öte komşularımızın olduğu apartman yıkıldı. O gece yıldızlar çok yakın görünüyodu uzansak tutacak gibi. Deprem anıyla birlikte yıldızlar uzaklaştı. Yıkılan binayı görünce abimle plan yaptık. Bizim bina da yıkılmaya başlarsa alçsldıpında balkondan atlayacaktık. Helalleştik bile. Sonra anne babamızı ararız dedik. Deprem durdu ama hemen içeri giremedim balkon kapımız eskiydi biraz sıkışıktı daha da sıkışmış kaç kere tekme attık öyle açıldı. İçeride vitrinler ders dolabım ne varsa yıkılmış bütün eşyalar yer değiştirmişti. O anda annem babam da yetişti hemen inmeye başladık. Bizim apartmandaki bütün komşularımızla birlikte şoktayız hepimiz. Bizşm araba ve 2 komşumuz daha arabaları çalıştırıp farları açınca gördük göçüğü. Annem sinir krizi geçirdi nasıl oldu bilmiyorum kendine geldi yine. Tabi başladık göçük içinde komşularımızı aramaya srabalsrın farları eşliğinde. Çıkardığımız yaralı komşuları babam hastaneye götürüyordu bizim kamyonetle. Bi geldi ki perişan çünkü bütün Gölcük yıkılmış yol yok dedi. O gece sabah olmak bilmedi bi türlü. Denizin üzerinde alev topu olayı da gerçek. Deprem anında öyle bi alev topu oluştu artık neyin nesi bilmiyorum ama su altı volkanı mı vardı da o mu patladı acaba diye düşünüyorum şimdi. O zamandan beri Gölcük'te denize girmek yasak çünkü sahil kesiminde yıkılıp su altında kalan çok bina ve insanlar var. Yani kimse karşılaşmak istemez. Denize girilen bölgemiz farklı. Öyle kötü bi zaman dilimi kaldı işte

O zaman depremi Anadolu'dan dahî hissetmiştik. Çok da ufak bir yaştaydım, ertesi gün ekmek almaya gidince bakkalda insanların nasıl üzüldüğünü, haberleri nasıl izlediğini görünce uzun süre üzerimden atmamışım bu şoku.

Üniversitede 99' depremini bizzat yaşayıp, babasının mesleğinden ötürü de maalesef zarar gören insanlarla fazla haşır neşir olan bir arkadaşımın yaşamına tanıklık etmiştim. Psikolojik olarak düzelememiş, gerçekten çok tedirgin bir tavır sergileyen biriydi. Yaşadıklarını anlatınca çok etkilenmiş idim.

O zamanki depremin üzerinden tam 23 yıl geçti. İstanbul o depremden 30 yıl sonra bir kez daha bir deprem yaşayacak diyor uzmanlar. 7 yılımız kaldı, şu aşağıdaki yergileriyle dikkat çekmeye çalışan vatandaşlara sesleniyorum, İstanbul bu depreme hazır mı? 23 yıl geçti, sanırım kâfi bir süre, hazır mıyız?

Okullardaki deprem "tatbikatlarında" yaralanmayan, taklalar atarak, bilinçsizce hareket edip kendisine ve çevresine hasar vermeyenin olduğu bir tek tatbikata katılmadım.

Depreme dayanıklı binaların inşâ edilmesi gerekirken bir şekilde onay alan binalar hâla tehlike saçıyor.

Onca ödenek, onca yapım, onca yeni yapılan köprü/hastane/cami/okullar...

Deprem hazırlığı yapılamaz mıydı?

İnşaAllâh Türkiye bir daha böyle bir acı ile karşılaşmaz ama benim şu tablodan yana umudum yok hiç.

Depremde vefat edenlere Allah rahmet eylesin.99 da annemin memleketindeydik sabah televizyonu açtım haberlerde her yer en kazı gösteriyordu hemen anneme seslendim baktı yerle bir olmuş babam gebzedeydi sabahında yurt dışına gidecekti aradık ulaşamadık ev telefonuna sonrasında babam aradı depremde vitrinden bardaklar düşüp kirilmiş ayağı kesilmiş kaçarken canli canli ignesiz dikmisler kıyamet kopuyor sanmış babam ben 11 yaşındaydım ablam 13 o sene gelmedik dedemlerde kaldik 1 yıl orada okudum ben yaşamadım büyük depremi Allah bidaha yaşatmasin