Ne düşünüyorsunuz? Decami gelicek?

Hayata 10-0 geriden başladım. Hep yenildim hep kaybettim. Bunun suçlusu kim? İnanın bilmiyorum. Acaba tüm bu sebep olanlara ailem mi sebep oldu yoksa ben mi hayata yenilmeyi seçtim. Anne karnında bana doktorlar sakat olacak doğurma demişler anneme. Annem ne olursa olsun beni doğurmayı seçmiş. Özgürlümü almış beni bir kafeste bakmaya tercih etmiş. Doğdumda birsuru güzel insan ile karşılaştım. Helede teyzem ve kuzenlerim. Kuzenlerimin hepsi erkek bu arada hiç kız yok. Ama onları oyle bir sevdim ki abim yerine koydum. Beni koruyacaklar kötülükten koruyacaklar dedim. Taki kardeşim doğmayana kadar. Kardeşim doğduktan sonra benim hayat cehenneme döndü. Kuzenlerimi çaldı benden. Soğuttu onları benden. Peki küçük çocuk bunları nasıl yaptı dersiniz? Çok basit. Benim özgüvenimi düşürdü. Okuldaki notlarım ile dalga geçip eğer boyle yaparsan seni rezil ederim dedi. Ben korktum. Sustum hep sustum kuzenlerim benden soğumasın diye sadece sustum. Beni utangaç sandılar sadece kardeşimle konuşmaya başladılar beni unuttular. İşte ozaman hepsini kaybettim. Kardeşim oynadıkları oyunlarda beni aralarına almak istemiyordu kuzenlerim de kabulleniyordu. Bu beni çok üzdü. Yıllar geçti ve ben hala değişemedim. Şimdi 19 yaşındayım ve psikolojim berbat durumda. İyileşecem dedim ama iyileşemedim. Bu yaşadıklarım hayat mı yoksa cehennem mi? İntiharı bile bir çok kez denedim ama hep korktum. İşin garip tarafı ise arkadaşlarım ile iletişimim çok güzel. Onlarlayken mutluyum taki kardeşimden evde değilim diye tehdit mesajları yağdırnadan. Bir insan bir insanın hayatını bukadar mı cehenneme dönüştürür? Ben Kuzenlerim ile mutlu hayat iyi arkadaşlık kardeşlik isterken onları kendimden soğuttum.