Ailem ve benim düğün arifesi?

Yarın imam nikahım var ve eve misafir imam vs gelecek diye ortalıgı temizleyeyim dedim ki düğün için kosturmaktan en son 2 hafta önce temizlik yapabilmiştim detaylı. Babam resmi nikahlı eşimin yanında ben daha ikinci odagı süpürürken ‘ yeter ya yeter kafamızı s.. tin’ diye bagırdı. Ben de ne yapayım temizlik yapmayayım mi dedim o da yapma diye bagırdır yine. Cok zoruma gitti hem eşimin yanında o sekilde bana davranması hem de bu güzel günlerimde bu sekilde burnumdan getirilmesi. Gerci babamla annem hep böyleydi. Birbirlerime kızarlardı gelip bizi azarlarlardı bizi döverleri. Hala sinirlerimi bizden cıkartıyorlar. Bir tek bu değil ki kimse kızımızın düğünü olcak diye bir sey yapmayı düşünmüyor. Sanki elalemin düğünü. Ben ayrı yasıyordum sonradan yanlarına geldim evlilik için. Covid oldum daha yeni test vermiştim annemin ayagı için yine yollara düştüm vücudun yanarken. Ertesi gün annem bir konuda şaka yaptıgımızda ben yataga düşsem bakamzsınız oldu. Yani ne yapsak yaranamıyoruz. Baskasına bakıyorum evlenecek diye bekarlıga veda bilmem ne sürekli gezip stresini atıyorlar. Ben ev işlerinden ve ailemin derdinden dişlerimi zor fırcalamaya vakit buluyorum. Kendileri temizlikte de yardım etmediği gibi ayrıca evi de pis bıkarıyorlar. Temizlik yaparken de babam bize kızıyor. Cidden sayılı günlerimde bana o kadar cok zehir ediyorlar ki günlerimi ben imam nikahıma bile heyecanlanamıyorum. Bir de baska ülkeye gidicem evlilik sonrası. İnanın bir an önce evlenip gitmek için gün sayıyorum. Bir cocuk anne babasından ayrılır diye üzülür dimi? Ama ben gram üzüntü duymuyorum beni böyle bir psikolojiye soktular.