Çok sinirim bozuk ve ne yapsam bilmiyorum?

Bir nedeni yok. Hep beni yük masraf ve rahatsızlık olarak görüyorlar. Ben küçükken de hep komşuya teyzeme bırakırlar ya da odaya kaparlardı. Ben yanlarına gitsem itelerlerdi. Ben üniversitedeyken de akşamdan akşama eve giderdim evde hep kavga gürültü ve bana sataşma olduğunu için ders çalışmazdım çünkü. Sonra yurtdışına okumaya gittim ya da okul bitti. Öf gelme etme. Yok dolabı mı açtın. Elleme onu diye diye hep işte evde huzurumu bozup kaçırdılar. Şimdi evden çıktım mesela o ev 4 katlı ve odam var dönmek istediğimi söyledim. Yok işte biz uygun bulmuyoruz. Annenin huzuru bozuluyor diyorlar.

Herkes diyor senin burada ne işin var niye ailenle yaşamıyorsun ama yıllardır asla istemiyorlar. Huzur vermiyorlar. Benim kaçıp gitmem için her şeyi yapıyorlar. Kapımı yumrukluyor tehdit edip hakaret ediyorlar. Polise savcılığa bile gittim. Komşu akrabalara anlatıyorum. Kimse anlam veremiyor. Herkes kaç kurtar kendini diyor sadece.

Hem beni yanlarında istemiyorlar hem maddi olarak zorla kavga dövüş destek oluyorlar. Sabrımı çok zorluyorlar. Zaten hayat çok zor. İş kariyer olarak kötü gidiyor her şey. Zaten sevgisiz ve ilgisizler bi de böyle yok gelme etme diyorlar. Ben masterı bitirince de yurtdışında pandemide depresyona girip dönmek istediğimde yok benim düzenim var gelme diyordu ikisi de. İkisi de tek yaşıyor ayrıca.

Sevgilileri yok ya da evli değiller

Ama asla beni istemiyorlar.

Yazlık var mesela gitmek istiyorum asla anahtarı vermiyorlar bile. Ya da arabalarını da kullanmam yasak. Benim arabam vardı onu sattılar ben yurtdışındayken.

Annenin huzuru bozulur gelme diyen kim? Ne desem bilemedim. Çok üzücü öz ailenin böyle şeyler yapması.

Babam.

Ben psikolojik olarak iyi değil ondan güvenlik ve huzur için aynı evde kalmayın diyor. Kadın kocası kardeşi ve diğer kimseyi yıllardır eve almak istemiyor.

Kadın*

Psikolog ya da arkadaşlarım ya da öğretmenlerim çok üzülüyor yaşadıklarıma. Anlam veremiyorlar.

Ama ikisi de hasta işte. Annem de babam da. İkisi de hasta.

İkisi de bana bir gram saygı duymuyor. Çöp gibi davranıyorlar. Beceremezsin yapamazsın kendin hallet bizden bi şey isteme modundalar hep.

Anladım. Tek çocuksun anladığım kadarıyla. Senin elinden hiç bir şey gelmez maalesef.

Evet tekim. Evet ama bi yol olmalı. Ne yapsam genel olarak.

Kaç yaşına gelmiş insanlar huylarını değiştirmezler. Dediğin gibi psikolojik hastalarsa psikolojik destek alsalar iyi olur ama kabul edeceklerini sanmıyorum. Maalesef kendi kendine bakmayı ve yetinmeyi öğrenmen gerekiyor.