Anne ve babanız sürekli tartışsa ve bunun nedeninin babanızın olması, o ortam da yaşamak zorunda kalmak. Yaşayan var mı?

şu an aynı böyleyim. Kimseye içimi dökemiyorum. Burada zaten kimse, kim olduğumu bilmeyeceği için rahatlamak amacıyla yazıyorum. Çocukluğumdan beri sürekli tartışan ebeveynlerim var. Sürekli anneme bağıran, annemi anlamayan
Annemi geçtim, kendi çocuklarını bile düşünmeden hareket eden, çocuklarını umursamayan, onları anlamayan bir babam var.
Babam var ama varlığını pek hissetmiyorum.
Her şeyime annem koşuyor, annem yardım ediyor.
Üniversite deyken bile her ihtiyacımı annem karşıladı. Maddi ve manevi annem destek oldu.
Babamdan bir şey isteyince bile param yok demesi.
Kendisi bir şey almak istediğinde alması
Bize niye almıyorsun deyince
Sanane, benim param demesi
Cevap verip, o zaman yapmasaydın diye bağırdığımda susması
Maddi desteği geçtim.
Bir kez olsun başımı okşamadı. En son üniversiteye giderken sarılmıştı. Ben gidiyorum diye sarılmıştı. Normalde babam bana hiç sarılmazdı.
Kardeşime de öyle davranıyor.
Kaç kere ortalık yerde ufak nedenler yüzünden bize herkesin içinde bağırdı.
Küfür etti. Nerde nasıl davranması gerektiğini bile bilmiyor. Bugün de bardağı taşıran son damla oldu.
Anneme herkesin içinde bağırmış.
Bütün komşuların içinde küfür etmiş
Ben bunları sahilden geldikten sonra öğrendim.
Eve gelir gelmez mutsuz olmak
Bazen eve bile gelesim gelmiyor.
Huzur bulamıyorum.
Anneme boşan diyorum. O da öyle kolay değil diyor.
Üçümüz de bıktık bu durumdan, o kesin
Bunları hiç bir arkadaşım bilmez.
Anlatmayı sevmem
Bunlardan daha fazlası var, babamdan tiksinmek için daha çok nedenim var
Burada kalsın.
Şunu yazmak bile içimi rahatlattı.