Aile Sevgisi Görmemenin Etkisi?

İnanır misin bilmem babamı kaybettikten sonra 6. sinifta arkadaşlarım oyun oynayalım yakartop falan demislerdi çocuk muyuz biz demiştim. Hayat beni öyle büyüttü işte...

Benim kardeşim de 11 yaşında. 2 yaşındaydı babam öldüğünde. O da aynı senin gibi dışarı çıkmaz evde oturur. Sence ilerde nasıl biri olucak kendi gozlemlerine göre

Hiç kavgacı değil oturur kitap okur hem de tarih kitapları diyorum ya çok olgun yaşına göre. Hiç çocuk gibi davrandığını hatırlamıyorum bu çok kötü bir şey. Ama ben onun yanında olucam her zaman en güzel şekilde okutucam...

Yarım kalan şey babamın desteği. Keşke her işimi kendim halletmek zorunda kalmasam diye çok isyan ettim.

Ben üniversite okuyorum 2. yilimdayim. Hedeflerimi gerceklestirdigimi gördükçe çok güçlü hissediyorum. Mezun olunca da çok şükür güzel bir mesleğim olucak hukuk okuyorum. Ama işte kariyerin de olsa paran da olsa sevgi olmadikca hep bi yanın eksik kalıyor

Hayir, 1 buçuk yıllık ilişkim olmuştu çok seviyordu beni çok ilgiliydi ama hala bi tarafım eksikti. Annem ve babamdan sevgi görseydim keşke demek istedim. Babam çok iyi bi insandı çok severdi beni hatırlıyorum ama işte 8 yaşına kadar.

Çok fazla tepki vermemem, dedemi kaybettik üzülemedim nedense, gözlerimin dalması bunlar gerçekten sevgi eksikliğinden mi sadece? Peki bunun tamiratı nedir? Kendime öz güvenim var fakat asamiyorum bunları

Şöyle ki bazen bi sela okunuyor ve babamın selasi aklıma geliyor tüm moralim bozuluyor ama çabuk toparliyorum. Annemin bana bugün igrenerek bakışını yakaladım bir gün çok iyi bir gün çok kötü bana karşı. Ama bunlar beni uzmemeye başlıyor artık duygusuz bir insan oldum ailesini silecek kadar... Bazen çok mu gaddarım diyorum. Ama küçük erkek kardeşim var çocukluğunu yaşayamadı ilk defa 1 kez yanımda cocuklasti nasıl ağladım o gece... 11 yaşında kendisi. Hep kendi ayaklarım üzerinde durdum her işimi kendim hallettim yapamazsın dediler hukuk kazandım onu bile annem asagiladi benimle sevinen olmadı...