Nasıl eskisi gibi mutlu olabilirim?

Nasıl hayattan nefret ettiğimi anlatayım, ona göre çözüm bulun...

Van'da doğdum,3 yaşına kadar babam yanımdaydı ve sonra gitti. Diğerlerinin babasını görünce hep keşke benim babamda böyle olsaydı derdim. Neyse geçelim:D İşte falan filan, Ben 7 yaşındayken annem hapise girdi.9 yaşına kadar yetim büyüdüm. Tabi bu süreçte amcamlardaydim. Amcam beni o kadar kötü döverdi ki bir ara burnum kırılmıştı falan.10 yaşına girdim ve babam geldi. Affedemedim, affetmek istiyordum ama anneme yaptıklarından sonra edemezdim. Sonrasında dedim nasıl kafa dağıtırım falan dedimki ben spora basliyayim kafama iyice yattı bu iş, baleye yazılmıştım. Çok başarılıydım ve hayatta en değer verdiğim şeydi... Annem ve babam gitmemi istemediler, dershaneye verip baleye gittim diye 10 yaşındaki minnacık bir çocuğa etmedikleri küfürleri bırakmadılar...11 yaşıma geldim velayet babama verildi, hergun eve gelip beni ölümle tehdit ediyordu, dayanamıyordum.7 kez inthar girişimim oldu. Neyse uzatmayalım:) Sonrada hayatımda çok güzel bir şey oldu... Hande adında bir arkadaşım oldu, beni anlıyordu. Şaşırmıştım bayağı xd. Çok iyi arkadaştık falan... Ama Handenin anlatamadığı içine dert olduğu şeyler vardı ve ben 12 yaşıma girdiğimde inthar etti, çok ağlamıştım (halada ağlarım, en kıymetlimdi)13 yaşına geldiğimde dedem tarafından t@©! ze uğradım.15 yaşıma kadar sürdü bu. En sonunda farklı şehire gittik. orada çok zorbalık yaşadım, dalga geçtiler, kalbim yokmuş gibi davrandılar... Alıştım gerçi artık:D

Şimdi bana hayattan zevk almak için bir öneride bulunun 🙂💖