Lütfen sadece okuyun?

18 yaşındayım, daha hayatın tadını çıkarmak üzereydim ki bir telefon geldi, dayımın son nefesini vermek üzere olduğunu öğrendim, koşa koşa gittik hastaneye, bir kaç günlük ömrü kalmıştı. Sırayla elini öptük, helallik istedik, bizi hatırlamıyordu, tanımıyordu bile, kanser beyin hücrelerini paramparça etmişti. Ölmeden bir gün önce babalar gününü kutladık, son günümüzdü. Nefes almakta zorlanıyordu, annem sürekli kelime-i şehadet getirttiriyordu, susamıştı. Annem bir peçeteyi alıp ılık suyu bandırıp dudaklarında gezdiriyor, la ilahe illallah kelimesi dilinden düşmüyordu. Ve bir gün sonra, Allahın huzuruna çıktı, o gün ilk defa dünyanın boş olduğunu anladım. Annemin yaptığı fedakarlığı hiç unutmuyorum, umarım bizim ve sevdiklerimizin sonu şehadetle biter. Rabbim İmanla yaşamayı, imanla ölmeyi nasip etsin.

“Kişi yaşadığı hâl üzere ölür ve öldüğü hâl üzere haşrolunur.”