Insanlarin içinde görünmez gibiyim. Kimse benimle konuşmuyor?

İçine kapanık, sessiz kişiler hayalet muamelesi görür canımın içi.
Kimsenin sana kastı yok.
Ama sen laf at, sen başlat konuşmayı.
Lisede öğretmenim bana hemde durup dururken "İlk sen merhaba de, günaydın de, karşındakinden bekleme''demişti.
Canım öğretmenim.
Ellerinden öpüyorum onun, güzel kalbinden öpüyorum.
Ne demek istediğini çok sonra anladım.
Hayatta böyle güzel insanlar da var, kimsenin görmediği kişiyi gören.
Bende öğretmenimin bana verdiği tavsiyeyi veriyorum sana.
İlk adımı sen at, reddedilmekten korkma, herkes tarafından reddedilecek değilsin, taş atıp da kolun yorulmayacak.
Ben arkadaşlık ilişkilerini beceremiyorum, artık becermek de istemiyorum.
Kendi dünyamda mutluyum, kendimle mutluyum.
Belki bir zaman sonra sende bireysel hareket etmekten mutlu olacaksın.
Bunlar için üzülme canımın içi, sen mutlu ol, mühim olan bu.
Kendine seni mutlu edecek hobiler edin ve geleceğin işin yatırım yap.
O birbirlerini görenler, birbirleriyle yakın arkadaş olanlar bile bir zaman sonra birbirlerinden kopuyorlar.
Takılma bunlara.
Mutluluk;senin yüreğinde, içinde, başkalarının sana olan davranışlarında değil.
Önce sen gör kendini, sen duy, sen tanı.
Yabancı olma kendine, kendini tanıyıp, keşfettiğin zaman, hatalarınla ve doğrularınla kabul ettiğin zaman görecekler belki seni, görmeseler bile umrunda olmayacak bu durum senin ama ilk evvela kendini tanıyarak başlangıç yap ve korkularının üzerine git canikom